III CSK 334/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 334/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa A. D.

przeciwko A. sp. z o.o. w K.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 lipca 2010 r.,

odmawia

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

i zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 480 (czterysta

osiemdziesiąt)

kasacyjnego.

zł

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

Uzasadnienie

Określone w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania zostają spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie

występuje

istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być

zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek

o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny

skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych wyłącznie

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź

odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

We wniesionej skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania

oparty został na przesłankach nieważności i oczywistej zasadności (art. 398 9 § 1

pkt 3 i 4 k.p.c.).

Skarżąca upatrywała nieważności postępowania w wadliwym umocowaniu

pełnomocnika strony przeciwnej w toku postępowania przed Sądem pierwszej

instancji. W ocenie Sądu Najwyższego, nie doszło do spełnienia przesłanki z art.

3989 § 1 pkt 3 k.p.c. Ugruntowany jest obecnie pogląd, że przewidziany w art. 379

pkt 2 k.p.c. wymóg należytego umocowania pełnomocnika procesowego pod

rygorem nieważności postępowania ustanowiony jest w interesie tej strony, która

z pełnomocnika tego korzysta (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia: 17 marca

1999 r., III CKN 209/98 - niepubl., 21 grudnia 2000 r., 209/00 - niepubl., 7 lutego

2002 r., I CKN 489/00 - niepubl., 9 marca 2005 r., III CK 263/04 - niepubl.).

Nie doszło również do spełnienia przesłanki oczywistej zasadności.

W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. chodzi o ewidentne, niewątpliwe, możliwe do

stwierdzenia bez głębszej analizy uchybienia przepisom prawa (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., IV CSK 502/07, niepubl.).

W niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takich naruszeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania

kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z art. 98 i art. 108 § 1 w związku z art.

39821 k.p.c. i § 6 pkt 3, § 11 pkt 2, § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).