III CSK 327/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 327/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa […] Banku S.A. z siedzibą w W.‎przeciwko J. K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II Ca …/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz powódki od pozwanego kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na istnienie istotnych dla rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących wyciągu z ksiąg bankowych, na podstawie którego powód dochodzi roszczenia i podniósł, że Sądy obu instancji nie wzięły pod uwagę wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 marca 2011 r. sygn.

P7/09 i z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. P 45/12, na mocy którego uznano art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy Prawo bankowe za niekonstytucyjne. Z czterozdaniowego uzasadnienia wniosku nie wynika, czy pozwany w przedstawionej wątpliwości upatruje istotnego zagadnienia prawnego, czy raczej potrzeby wykładni niesprecyzowanego przepisu prawa. Zagadnienie prawne nie zostało sformułowane a potrzeba wykładni wymaga bądź braku wykładni przepisu, który budzi poważne wątpliwości, bądź rozbieżności w orzecznictwie, na które skarżący się nie powołał.

Brak także wywodu prawnego, który pozwoliłby na przyjęcie, że wskazywane wątpliwości rzeczywiście istnieją, zwłaszcza że art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 Prawa Bankowego nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia. Wymogu przeprowadzenia wywodu prawnego nie spełnia oczywiście wadliwe stwierdzenie skarżącego, że Sądy obu instancji pominęły wskazane wyroki Trybunału Konstytucyjnego. Sąd drugiej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyny, dla których wyroki te w niniejszej sprawie nie mają zastosowania i motywom tym nie można przypisać żadnej wadliwości.

Podstawą faktyczną dochodzonego roszczenia było, niekwestionowane przez pozwanego i przyznane w uwzględnionej części, zadłużenie z umowy kredytu odnawialnego, a wyciągi z ksiąg bankowych stanowiły jedynie jeden z dowodów wysokości zadłużenia podlegający ocenie na równi z innymi dowodami. Skarżący nie wykazał ogólnie wskazanego „szeregu poważnych naruszeń przepisów postępowania, a w konsekwencji naruszeń prawa materialnego", co również wyklucza przyjęcie oczywistej zasadności skargi, także w aspekcie podniesionego w podstawie kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 379 § 1 k.p.c. w zw. z art. 190 ust. 4 i 190 ust. 3 i ust. 1 Konstytucji RP, skoro w sprawie niniejszej bankowy tytuł egzekucyjny nie stanowił ani elementu podstawy faktycznej roszczenia ustalonej przez Sąd ani elementu podstawy prawnej rozstrzygnięcia.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze. zm.). jw kc