III CSK 322/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 322/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Starosty K.‎przy uczestnictwie Gminy G., Powiatu K. - Powiatowego Zarządu Dróg, H. B., H. K., T. S., A. S., S. F., C. S., G. M., D. P., B. B. i F. M.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki H. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od uczestniczki H. K. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;

3. przyznaje r. pr. H. C. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych powiększoną o 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za udzielenie uczestniczce z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie jedna z uczestniczek postępowania wniosła skargę kasacyjną. Tytułem uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi.

Ani wywód prawny w tym zakresie zawarty w skardze kasacyjnej, ani lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzą jednak, że doszło do oczywistego naruszenia prawa przez jego błędną wykładnię lub zastosowanie. Argumentacja skarżącej w tym zakresie nie jest zatem niczym więcej, niż polemiką z rozstrzygnięciem Sądu.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.