III CSK 319/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 319/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa P.G.

przeciwko T.D.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwanego T.D. od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 22 marca 2007 r., podlega odrzuceniu z następujących

przyczyn.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art.

§ 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu

Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw.

„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są

w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym

zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu

Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do

k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c.

w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

(Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania

przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi

choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,

badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do

określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod

uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,

dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna

i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd

Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie

publicznym,

wyjaśniając

istotne

zagadnienia

prawne,

dokonując

wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu

Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy

kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera w osobnym punkcie wniosek

o przyjęcie jej do rozpoznania. Jako uzasadnienie wniosku skarżący wskazał, że

występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do tego, „czy w celu

uchylenia bezprawności działania osoba działająca w interesie publicznym,

a niebędąca

dziennikarzem,

obciążona

jest

takim

samym

obowiązkiem

zachowania rzetelności i staranności jak dziennikarz, czy też jej odpowiedzialność

z tytułu naruszenia dóbr osobistych podlega modyfikacji”, a nadto, że skarga jest

oczywiście uzasadniona.

Poza samym sformułowaniem zagadnienia prawnego wniosek o przyjęcie

skargi do rozpoznania nie został rozwinięty. Tymczasem, uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy

pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występują przesłanki

uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawiono zaś, nawet skrótowo

zarysowanej, argumentacji prawnej. Argumentacja jurydyczna przedstawiona

została jedynie w uzasadnieniu podstaw skargi, co nie spełnia jednak wymogu

określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Skarga kasacyjna zawiera bowiem jedynie

ogólne uzasadnienie zawarte w kilku punktach, z których część odnosi się do

zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a pozostała część – do

zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Podobnie, oczywistą

zasadność skargi skarżący wyjaśnił przez odwołanie się do stanu faktycznego

sprawy, również nie przedstawiając żadnej argumentacji prawnej.

Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być

przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi

jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia

prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy

bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub

procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargo kasacyjnej do

rozpoznania. Samo zaś sformułowanie zagadnienia prawnego, bez przedstawienia

jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że to zagadnienie rzeczywiście

występuje i wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, nie zastępuje uzasadnienia

takiego wniosku. W konsekwencji należy przyjąć, że skarga w istocie nie zawiera

uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. W tej sytuacji Sąd Najwyższy

nie mógł w istocie ocenić, czy skarga może być przyjęta do rozpoznania, a tym

samym, czy może zostać poddana merytorycznej ocenie.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c.