III CSK 31/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 31/08

POSTANOWIENIE

Dnia 26 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku S. T.

przy uczestnictwie M. N.

o zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni oraz skargi uczestnika

od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca obie skargi kasacyjne oraz znosi wzajemnie między wnioskodawczynią i

uczestnikiem postępowania koszty postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania M. N. wniesioną skargę kasacyjną oparł na „naruszeniu

prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy”, nie wskazując

przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone. Skarga nie zawiera zatem jej

istotnego wymagania konstrukcyjnego przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. i z

tego względu podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni S. T. wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania oparty został na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., która

uzasadniona została stwierdzeniem, że „należy dokonać oceny prawnej czy przepisy

ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 i z 1975

r. Nr 16, poz. 91) znajdą zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy oraz czy Sąd

powinien zastosować je z urzędu, co uznać należy za istotne zagadnienie prawne”.

Warunek zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na

występowanie w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Żądanie „dokonania oceny prawnej” w zakresie

możliwości zastosowania w sprawie określonych przepisów prawa, może stanowić

podstawę kasacyjną naruszenia przepisów prawa przez ich niezastosowanie, bądź

błędną wykładnię określonych przepisów skutkującą ich niezastosowanie, nie może

natomiast stanowić podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W

przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

obciąża go obowiązek sformułowaniu tego zagadnienia i wskazania argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11). Skarżąca tego obowiązku też nie

spełniła. Przyjąć zatem należało, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., swą treścią w omawianej części jedynie

pozoruje istnienie tego wymagania.

Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku wypełnionego wskazaną treścią

oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę, której nie można usunąć w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu a

limine jako niedopuszczalna.

Z przytoczonych względów należało obie skargi odrzucić (art. 3986 § 2 k.p.c.). O

kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 w zw. z art.13 § 2

k.p.c. oraz art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.