III CSK 296/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 296/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Jana L.

przeciwko Skarbowi Państwa-Prokuraturze Okręgowej w N.

i

Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K.

o ochroną dóbr osobistych i zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lutego 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16

kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej orzeczenia

o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

a w pozostałym zakresie odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania

i

przyznaje

adwokatowi

T.

P. (Kancelaria

Adwokacka w N.) od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny ) kwotę

3600 zł (trzy tysiące sześćset zł) z należnym podatkiem od

towarów i usług.

Uzasadnienie

Powód Jan L. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

16 kwietnia 2010 r., podnosząc jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie jej do

rozpoznania występującą w sprawie problematykę „naruszenia dóbr osobistych, do

których należy prawo do ochrony prawnej przy wykonywaniu czynności z zakresu

władzy publicznej” oraz kwestię „ścisłego przestrzegania przez władzę sądowniczą

przepisów

stanowionych

przez

władzę

wykonawczą

na

mocy

uprawnień

udzielonych przez władzę ustawodawczą odnośnie przyznawania należności

zgodnie z taryfą”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy

wielokrotnie wyjaśniał, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinno odnosić się do przewidzianych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

przesłanek przedsądu.

Tymczasem skarżący w skardze powołał się na okoliczności, które nie

zostały przez ustawodawcę wymienione jako uzasadniające przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, co w oczywisty sposób nie spełnia wymagań

przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Należy

także

zauważyć,

że

druga

z

powołanych

w

skardze

okoliczności wskazuje na zaskarżenie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, które

nie jest orzeczeniem, od którego przysługuje skarga kasacyjna (art. 398 1 § 1 k.p.c.)

i z tego względu skarga w tym zakresie podlegała odrzuceniu na podstawie art.

3986 § 3 k.p.c.

Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie § 6 pkt 7 w związku

z § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.

z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).