III CSK 291/15 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPostanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy dokonał podziału majątku wspólnego M. K. i A. K., ustalając, że w skład tego majątku wchodzi własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego i przyznając to prawo wnioskodawczyni.W dniu 14 marca 2008 r. Prokurator Okręgowy w Krakowie, działając na rzecz H. J., wniósł skargę o wznowienie postępowania wobec nieuczestniczenia w postępowaniu podmiotu zainteresowanego – wierzycielki, która wniosła o zasądzenie od uczestnika kwoty 200 000 złotych z tytułu czynu niedozwolonego.Postanowieniem z dnia 3 września 2008 r.
Legislator headnote
AI generatedart. 510 § 1 k.p.c, art. 3989 § 2 k.p.c; III CSK 291/15 · Sąd Najwyższy: Tym samym Sąd Najwyższy trwale odstąpił od wcześniejszego poglądu wynikającego z uchwały z dnia 26 grudnia 1973 r., III CZP 65/73 (OSNC 1974, nr 10, poz.164).Interes prawny wierzyciela został w sprawie wykazany, a także naruszenie jego praw, zatem nie można przyjąć, że skarga jest „oczywiście uzasadniona”.Skoro podnoszona przyczyna kasacyjna nie zachodzi, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 291/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Krakowie działającego na rzecz H. J. o wznowienie postępowaniaw sprawie z wniosku M. K. przy uczestnictwie A. K.o podział majątku dorobkowego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowiez dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca 120/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy dokonał podziału majątku wspólnego M. K. i A. K., ustalając, że w skład tego majątku wchodzi własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego i przyznając to prawo wnioskodawczyni.W dniu 14 marca 2008 r. Prokurator Okręgowy w Krakowie, działając na rzecz H. J., wniósł skargę o wznowienie postępowania wobec nieuczestniczenia w postępowaniu podmiotu zainteresowanego – wierzycielki, która wniosła o zasądzenie od uczestnika kwoty 200 000 złotych z tytułu czynu niedozwolonego.Postanowieniem z dnia 3 września 2008 r.
Sąd Rejonowy w Krakowie wznowił postępowanie, a w dniu 16 grudnia 2009 r. wydał postanowienie o oddaleniu wniosku o podział majątku dorobkowego. Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie dokonał podziału majątku wspólnego.Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Krakowie odrzucił apelację uczestnika oraz – częściowo uwzględniając apelację wnioskodawczyni – zmienił zaskarżone postanowienie.Od postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, twierdząc, że jest oczywiście uzasadniona, gdyż przyznano przymiot osoby zainteresowanej w sprawie podmiotowi, który nie jest zainteresowany w rozumieniu art. 510 § 1 k.p.c., oraz że wznowiono postępowanie mimo, iż żądająca wznowienia postępowania nie była osobą zainteresowaną w sprawie w rozumieniu tego przepisu, oraz że żądająca wznowienia postępowania nie wykazała skutecznie na czym polega naruszenie jej prawa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Orzecznictwo Sądu Najwyższego w ostatnim dwudziestoleciu jednoznacznie uznaje, że w postępowaniu o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności małżeńskiej mogą brać udział – w charakterze uczestników, jeżeli mają interes prawny – osoby trzecie, a w szczególności wierzyciel jednego z małżonków (por. np. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 1995 r., III CZP 34/97, OSNC 1995, nr 7-8, poz. 109, i z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 36/03, OSNC 2004, nr 4, poz. 52; z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 40/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 89, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 r., III CZP 103/09, OSNC-ZD 2010 nr C, poz. 82).
Tym samym Sąd Najwyższy trwale odstąpił od wcześniejszego poglądu wynikającego z uchwały z dnia 26 grudnia 1973 r., III CZP 65/73 (OSNC 1974, nr 10, poz.164).Interes prawny wierzyciela został w sprawie wykazany, a także naruszenie jego praw, zatem nie można przyjąć, że skarga jest „oczywiście uzasadniona”.Skoro podnoszona przyczyna kasacyjna nie zachodzi, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).