III CSK 288/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 288/12

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku J. S.i innych,

przy uczestnictwie A. S.i innych,

o dział spadku po M. S. i E. S.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W sprawie o dział spadku po M. S. i E. S. Sąd Okręgowy postanowieniem z

dnia 3 kwietnia 2012 r. zmienił postanowienie wstępne Sądu Rejonowego z dnia 22

listopada 2011 r. w ten sposób, że oddalił wniosek o zasiedzenie nieruchomości.

Postanowienie

Sądu

Okręgowego

wnioskodawcy

zaskarżyli

skargą

kasacyjną, w której oznaczyli wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 75 000 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c., w sprawach z zakresu prawa osobowego,

rzeczowego i spadkowego od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia

co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku

i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga

kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W sprawach o zniesienie współwłasności i dział spadku skarga kasacyjna nie

przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 150 000 zł.

(art. 5191 § 4 k.p.c.).

Sąd

Najwyższy

wypowiadał

się

w

tym

przedmiocie,

uznając,

że od postanowienia sądu drugiej instancji wydanego w tych sprawach, którego

przedmiotem jest rozstrzygnięcie sporu przewidzianego w art. 618 § 1 k.p.c., także

w związku z art. 688 k.p.c., skarga kasacyjna przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu

zaskarżenia wynosi co najmniej sto pięćdziesiąt tysięcy złotych (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01, OSNC 2001, nr 12,

poz. 181 oraz z dnia 5 czerwca 2010 r., II CZ 38/10, niepubl. i z dnia 14 stycznia

2010 r., IV CZ 112/09, niepubl.).

W tej sytuacji, skoro wartość przedmiotu zaskarżenia – w sposób

niedopuszczalny zresztą podwyższona – nie przekracza bariery określonej w art.

5191 § 4 k.p.c., należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).