III CSK 277/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 277/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku A. G. i G. G. ‎przy uczestnictwie P. S.A. z siedzibą w L. - Oddział w S. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach‎z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II Ca 67/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. We wniesionej przez uczestnika skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sposób sformułowania prze stronę skarżącą na s. 2 i 3 skargi zagadnienia nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do nader ogólnikowego zasygnalizowania kwestii materialnoprawnych i procesowych, do których trudno, ze względu na ich nieprecyzyjne sformułowanie, ustosunkować się.

Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionych zagadnień nie osadza w jakimkolwiek kontekście prawnym, aczkolwiek, skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie ich w płaszczyźnie analizy jurydycznej.Również przesłanka o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem w uzasadnieniu wniosku na konkretne przepisy, których potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni zachodzi, ani też – poza gołosłownym stwierdzeniem – nie wyjaśniła, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni i których przepisów prawnych.Ponieważ skarżący twierdzi, że jego skarga jest także oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05 OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna uczestnika nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutu braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń co do przesłanek zasądzenia wynagrodzenia – a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach – wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej.

Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego wobec wnioskodawców, ponieważ ich wniosek w tym przedmiocie został zgłoszony nie w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a w piśmie procesowym z dnia 26 maja 2015 r., zwróconym wnioskodawcom w dniu 15 października 2015 r. przez Sąd Najwyższy.