III CSK 273/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 273/13

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa J. D., A. K.

i I. K.

przeciwko K. sp. z o.o. w Z.

z udziałem interwenienta ubocznego A. Ś.

o rozwiązanie spółki,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 grudnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej oraz skargi kasacyjnej

interwenienta ubocznego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 11 kwietnia 2013 r.,

1) odmawia przyjęcia do rozpoznania obu skarg kasacyjnych;

2) zasądza od A. Ś. na rzecz powodów kwotę 270 zł (dwieście

siedemdziesiąt)

kasacyjnego.

tytułem

kosztów

postępowania

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w

K. z dnia 22 listopada 2012 r. w ten sposób, że rozwiązał K. Spółkę z ograniczoną

odpowiedzialnością w Z., ustanowił likwidatora, oddalił żądanie ustanowienia

likwidatorami wspólników oraz uchylił orzeczenie w części obejmującej określenie

wynagrodzenia likwidatora i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi pierwszej

instancji.

Skargi kasacyjne pozwanej i interwenienta ubocznego oparte zostały na obu

podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c. Pozwana we wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania powołała przyczyny objęte art. 398 9 § 1 pkt 1, 3 i 4 k.p.c.

Występowanie istotnego zagadnienia prawnego połączyła z potrzebą wyjaśnienia,

czy konflikt pomiędzy wspólnikami jako przyczyna rozwiązania spółki musi mieć

charakter trwały i niemożliwy do usunięcia przy zastosowaniu innych środków

prawnych, jak też, czy przyczyna ta odnosi się do „innych ważnych przyczyn"

wywołanych stosunkami spółki, o jakich mowa w art. 271 pkt 1 k.s.h.,

czy te przyczyny powinny wskazywać na brak możliwości dalszego funkcjonowania

spółki. Nieważność postępowania spowodowana została pozbawieniem jej prawa

do

obrony,

wobec

oparcia

ustaleń

na

opiniach

biegłych

opracowanych

w postępowaniu karnym i nieprzesłuchaniu stron na nowe fakty i dowody.

Na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wskazują jej zarzuty i ich uzasadnienie.

Wniosek interwenienta ubocznego podaje jako przyczyny uzasadniające przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania występowanie istotnych zagadnień prawnych

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywistą jej zasadność (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Zagadnienia prawne dotyczyły konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania

związane z dopuszczalnością wykorzystania opinii biegłych opracowanej w innym

postępowaniu, określenia granicy pomiędzy dokumentem prywatnym, obejmującym

opinie i dowodem z opinii biegłego; wyjaśnienia sformułowań objętych art. 271 pkt 1

k.s.h. - „osiągnięcie celu spółki stało się niemożliwe" oraz „inne ważne przyczyny

wywołane stosunkami spółki". Za oczywistą zasadnością skargi przemawia

naruszenie

przepisów

postępowania

i

przekroczenie

granic

swobodnej

oceny dowodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna stanowi kwalifikowany, nadzwyczajny środek odwoławczy,

którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być podyktowane przyczynami

o szczególnej doniosłości, związanymi

z ochroną

interesu powszechnego,

wykraczającymi poza interes skarżącego. Nie została przewidziana jako kolejny

środek

kwestionowania

orzeczenia

niesatysfakcjonującego

strony.

Celem

rozpoznania skargi kasacyjnej jest dążenie do ochrony porządku prawnego przed

dowolnością orzekania oraz zapewnienia jednolitości orzecznictwa w sprawach,

w których istnieje możliwość dokonania wykładni zasadniczej, mającej charakter

abstrakcyjny. Ocena, czy podane względy zachodziły w konkretnej skardze

kasacyjnej dokonywana jest przez badanie, czy powoływane przez skarżącego

we wniosku przyczyny przyjęcia jej do rozpoznania wskazują na występowanie

jednej z przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Powołanie się na podstawę objętą art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na

skarżącego obowiązek przedstawienia tego istotnego zagadnienia prawnego

z powołaniem konkretnych przepisów prawa, wykazaniem, że jest ono nowe,

nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie

tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych, podobnych spraw.

Do Sądu Najwyższego należy ocena, czy twierdzenie skarżącego obejmuje takie

właśnie zagadnienie i czy jest ono na tyle istotne, że skarga wymaga rozpoznania

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, nr 1, poz.11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002,

nr 12, poz. 151; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, niepubl.; z dnia 14 grudnia

2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP

2006, nr 15-16, poz. 243; niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.;

z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r.,

I CSK 108/08, niepubl., z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11, niepubl.).

W celu wykazania nieważności postępowania przed sądem drugiej instancji

skarżący powinien wskazać na istnienie jednej z podstaw objętych art. 379 k.p.c.

Wypełnienie

przesłanki

oczywistej

zasadności

skargi

kasacyjnej,

w

rozumieniu art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c. połączone zostało z obowiązkiem wykazania,

że jest to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej

analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że

zaskarżone

orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli

oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej

instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca

2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK

285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).

Opisane przez skarżących zagadnienia prawne nie spełniają wymagań

przewidzianych dla tej przyczyny przedsądu. Niebyło podstaw do uznania,

że podnoszone wątpliwości mają cechy istotności i nowości, ponieważ nie były

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, czy też doszło do niejednolitości

orzecznictwa. Artykułowane przez skarżących problemy związane z rozumieniem

art. 271 pkt 1 k.s.h. należą w zasadzie do kategorii wątpliwości związanych ze

stosowaniem prawa w konkretnej sprawie, zmierzają do uzyskania odpowiedzi w

okolicznościach tej sprawy, w oderwaniu od ustaleń dokonanych przez Sąd drugiej

instancji. Kwestia dopuszczalności dopuszczenia dowodu z dokumentu prywatnego

oraz wzajemnej relacji tego dowodu i dowodu z opinii biegłego nie ma cech

nowości, z uwagi na liczne wypowiedzi w orzecznictwie, wskazujące na jednolitość

zapatrywań Sądu Najwyższego.

Nie ma usprawiedliwionych podstaw do uznania, że doszło do pozbawienia

pozwanej możności obrony jej praw, nawet gdyby miało miejsce naruszenie

przepisów postępowania, dotyczących przeprowadzania dowodów w sprawie.

Analiza podnoszonej przesłanki oczywistej zasadności skarg kasacyjnych

w świetle ich podstaw i motywów zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia zarzutu,

że

doszło

do

kwalifikowanego

naruszenia

prawa,

którego

konsekwencją

była oczywista wadliwość zaskarżonego wyroku.

Z

powyższych

względów

Sąd

Najwyższy

odmówił

kasacyjnych do rozpoznania na podstawie art. 398

przyjęcia

skarg

§ 2 k.p.c. Orzeczenie

o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na zasadzie objętej art. 107

zdanie drugie w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

kc

jw