III CSK 27/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 27/11

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa Ewy K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Lasom Państwowym Nadleśnictwo L.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 września 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 3.600

(trzy tysiące

sześćset)

zł

w postępowaniu kasacyjnym.

kosztów

zastępstwa

prawnego

Uzasadnienie

Skarżący uzasadniał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej dwiema

przyczynami.

Pierwsza sprowadza się do potrzeby wyjaśnienia wzajemnych zależności

pomiędzy art. 189 k.p.c., a art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., nr 124, poz. 1361, ze zm.), dalej: u.k.w.h".

Podejmując ten problem należy przede wszystkim podkreślić, że nie powinno się go

rozstrzygać w sposób abstrakcyjny, lecz w okolicznościach konkretnej sprawy (tak

słusznie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 września 2004 r., II CK 497/03,

niepubl.). Drugim założeniem ogólnym jest to, że powództwo z art. 189 k.p.c. nie

przysługuje, jeżeli zainteresowany może w innej drodze osiągnąć w pełni ochronę

swoich praw (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CK

497/03, niepubl.). Kierując się tymi założeniami Sąd Apelacyjny trafnie przyjął,

że ponieważ powódka dochodzi prawa własności tylko do części nieruchomości

wpisanej do księgi wieczystej, nie mogłaby realizować tego roszczenia w drodze

powództwa z art. 10 u.k.w.h. Powództwo na tej podstawie wykluczałoby pozew

z art. 189 k.p.c., gdyby pretensje powódki dotyczyły całego przedmiotu własności

nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej. Taka zaś sytuacja w sprawie nie

zachodzi, a zatem podnoszone przez skarżącego wątpliwości co do możliwości

występowania przez powódkę z roszczeniem z art. 189 k.p.c. nie spełniają

in concreto warunku z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcia skargi do rozpoznania

w postaci potrzeby wykładni obu powołanych przepisów.

Jeśli chodzi o drugą z powołanych przyczyn przyjęcia skargi, to praktycznie

sprowadza się ona do zakwestionowania stanowiska prawnego zajętego przez Sąd

Najwyższy w wyroku z dnia 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, (OSNC 1999 r., nr 1,

poz. 7), zgodnie z którym pojęcie lasów i gruntów leśnych „podzielonych faktycznie"

przed dniem 1 września 1939 r. na parcele nie większe niż 25 ha oznacza –

w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. B dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu

niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82, ze zm.) –

to samo, co stwierdzenie faktu ich podziału na takie areały. Sąd Najwyższy

w składzie rozpoznającym kwestię przyjęcia skargi w niniejszej sprawie do

rozpoznania podziela jednak pogląd wyrażony w przywołanym wyroku, co sprawia,

że i ta przyczyna przyjęcia skargi nie zachodzi.

W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.) z zasądzeniem od pozwanego na rzecz powódki zwrotu

kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym (art. 98 § 1 k.p.c.).

jz