III CSK 265/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 265/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa C. R.‎przeciwko Gminie Miejskiej K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego.

Ma ono sprowadzać się do kwestii intertemporalnej, tzn. czy wartość nieruchomości należy ustalać w świetle nowego art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia ta jednak wątpliwości nie budzi. Po pierwsze, wskazana wątpliwość ma charakter subiektywny, tzn. skarżący nie wskazuje na występującą rozbieżność w orzecznictwie czy poglądach doktryny. Po drugie, brak norm intertemporalnych przy wprowadzaniu art. 37 ust. 11 nie oznacza, że kwestia ta nie jest uregulowana - zastosowanie mają wówczas ogólne zasady.

Jasno z nich wynika, że oceny skutków konkretnej czynności dokonuje się na podstawie prawa obowiązującego, gdy czynność ta została dokonana (tempus regit actum). Jeśli zatem szkoda została wyrządzona, tak jak w tej sprawie, pod rządami dawnego prawa, to dawne prawo przesądza o dopuszczalności i wysokości odszkodowania. Po trzecie, zasady ustalania wysokości wartości nieruchomości de facto nie uległy zmianie, bo treść art. 37 ust. 12, mająca zastosowanie, przejęła dawną treść art. 37 ust. 11, a obecny art. 37 ust. 11 pkt 1 nie może znaleźć zastosowania, ponieważ nie jest spełniona hipoteza zawartej tam normy prawnej: uchwalenie planu miejscowego nie spowodowało niemożliwości lub ograniczenia dalszego faktycznego korzystania z nieruchomości.

Co najwyżej znajdzie zastosowanie art. 37 ust. 11 pkt 2, ponieważ korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z dotychczas przewidzianym zostało ograniczone, ale wtedy ten sam przepis jasno mówi, że do oceny wartości nieruchomości uwzględnia się dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw