III CSK 261/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 261/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku Doroty D.-D. i Krzysztofa D.

przy uczestnictwie Anny L.-G., Andrzeja G., Łukasza M., Marty M., Aleksandry M. i

Zbigniewa M.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 kwietnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawców i uczestników Anny L.-G. i Andrzeja G. oraz

uczestnika Łukasza M.

od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 29 grudnia 2009 r.,

1)

2)

uchyla zaskarżone postanowienie w części zmieniającej

postanowienie Sądu Rejonowego (w punktach I i II), w

części oddalającej apelację uczestnika Łukasza M.

skierowaną przeciwko innym rozstrzygnięciom niż

orzeczenie o nakładach w kwocie 22 408, 55 zł (pkt III)

oraz w części orzekającej o kosztach postępowania (pkt

IV) i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

kasacyjnego,

oddala w pozostałej części skargi kasacyjne

wnioskodawców oraz uczestników postępowania Anny

L.-G. i Andrzeja G.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. dokonał

zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w K. przy ul. J.[…],

stanowiącej działkę nr 323 o pow. 535 m 2, zabudowaną budynkiem mieszkalnym,

poprzez ustanowienie odrębnej własności 9 lokali mieszkalnych, zgodnie z

opinią biegłego sądowego mgr inż. Bolesława W. i przyznanie na wyłączną

własność:

- Dorocie D.-D. i Krzysztofowi D. lokalu nr 4 w ustawowej wspólności

majątkowej małżeńskiej;

- Annie L.-G. i Andrzejowi G. lokali nr 2 i 5 w ustawowej wspólności

majątkowej małżeńskiej;

- Marcie M. i Łukaszowi M. lokali nr 1 i 8 na współwłasność po połowie;

- Aleksandrze M. i Zbigniewowi M. lokali nr 3, 6, 7 i 9 na współwłasność.

Ponadto Sąd z tytułu dopłat zasądził:

- od Doroty D. –D. i Krzysztofa D. solidarnie na rzecz Anny L.-G. i Andrzeja

G. kwotę 15.475 zł;

- od Doroty D.-D. i Krzysztofa D. solidarnie na rzecz Aleksandry M. i

Zbigniewa M. kwoty po 23.212,63 zł;

- od Marty M. na rzecz Anny L. –G. i Andrzeja G. kwotę 147.013,38 zł;

- od Łukasza M. na rzecz Anny L. – G. i Andrzeja G. kwotę 147.013,38 zł,

wszystkie kwoty z ustawowymi odsetkami za okres od dnia prawomocności

postanowienia do dnia zapłaty.

Zasądził także:

- od Anny L. – G. i Andrzeja G. solidarnie na rzecz Marty M. kwotę 22.941

złotych tytułem zwrotu nakładów na lokal nr 2.

- od Anny L. –G., Andrzeja G., Zbigniewa M., Aleksandry M. solidarnie na

rzecz Łukasza M. i Marty M. kwoty po 14.507.94 zł;

- od Łukasza M. oraz od Marty M., każdego z osobna na rzecz Anny L. –G.,

Andrzeja G. jako wierzycieli solidarnych kwoty po 13.685,66 złotych;

- od Łukasza M. na rzecz Aleksandry M. kwotę 20.528,49 złotych

- od Marty M. na rzecz Zbigniewa M. kwotę 20.528.49 złotych. Wartość

przedmiotu postępowania określił na kwotę 5.510.792,88 zł.

Sąd

pierwszej

instancji

ustalił,

że

nieruchomość,

której

dotyczyło

postępowanie, stanowiła działkę zabudowaną budynkiem wielomieszkaniowym

i była współwłasnością stron w następujących udziałach:

- Anny L. –G. i Andrzeja G. w 8/30 częściach w ustawowej wspólności

majątkowej małżeńskiej,

- Doroty D.-D. i Krzysztofa D. w 4/30 częściach w ustawowej wspólności

majątkowej małżeńskiej,

- Łukasza M. w 3/30 częściach,

- Marty M. w 3/30 częściach,

- Aleksandry M. w 6/30 częściach i Zbigniewa M. w 6/30 częściach.

Strony

zgodnie

domagały

się

zniesienia

współwłasności

przez

ustanowienie odrębnej własności 9 lokali. Dopuszczalność takiego wyjścia ze

współwłasności potwierdziła opinia biegłego, na podstawie której Sąd

Rejonowy określił także następującą wartość poszczególnych lokali: lokalu nr 1

- 591.090,26 zł, lokalu nr 2 - 839.745,75 zł, lokalu nr 3 - 771.516,25 zł, lokalu nr 4

- 1.096.868,97 zł, lokalu nr 5 - 488.128,31 zł, lokalu nr 6 - 586.722,28 zł, lokalu

nr 7 - 612.983,11 zł, lokalu nr 8 - 703.167,59 zł, lokalu nr 9 - 11.292,15 zł.

Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawcy dokonali nakładów o wartości 31.019 zł na

lokal nr 4, a uczestnik Łukasz M. na lokal nr 2 – o wartości 22.941 zł. Czynsz za

lokal nr 2 za okres od stycznia 2001 r. do maja 2002 r. wyniósł 11.560 zł, koszty

remontu budynku zamknęły się kwotą 9.893,37 zł, a pożytki z nieruchomości

wyrażały się kwotami 102.642,45 zł i 145.079,43 zł.

Jako podstawę prawną zniesienia współwłasności Sąd pierwszej instancji

wskazał art. 210 i nast. k.c., art. 617 i nast. k.p.c. oraz art. 7 ustawy o własności

lokali. Rozliczenie z tytułu różnic wartości poszczególnych lokali (dopłaty) Sąd

określił przez porównanie wielkości udziałów każdego ze współwłaścicieli

w nieruchomości przed podziałem i jego udziałów w częściach wspólnych

nieruchomości związanych z uzyskanym lokalem. Następnie nadwyżkę lub

niedobór pomnożył x 5.803.159,67 zł (wartość nieruchomości) i podzielił przez 3000

(liczba wszystkich udziałów).

Nakłady na lokal nr 4, które – wraz z lokalem otrzymali wnioskodawcy,

którzy je poczynili – wyłączył z rozliczeń, zaś obowiązkiem zwrotu nakładów na

lokal nr 2 dokonanych przez Łukasza M. obciążył Annę L.- G. i Andrzeja G.,

którym przypadł lokal nr 4.

Sąd dokonał również rozliczenia stosownie do udziałów poszczególnych

współwłaścicieli pożytków uzyskanych z nieruchomości.

Apelacje od powyższego postanowienia złożyli uczestnicy Łukasz M. i

Aleksandra M. oraz Zbigniew M., którzy zakwestionowali metodę wyliczenia dopłat,

ustalenie wartości nieruchomości i określenie wielkości dopłat.

Sąd Okręgowy podzielił zarzut, że zastosowana przez Sąd Rejonowy metoda

obliczenia

dopłat

była

nieprawidłowa,

ponieważ

nie

uwzględniała

wartości

przyznanych lokali, lecz jedynie ich wielkość. Tymczasem wartość lokali była

zróżnicowana. Niektóre zajmowali najemcy w ramach szczególnego trybu najmu, co

– według ustaleń biegłego – obniżało wartość tych lokali do 0,6 ceny lokalu wolnego.

Metoda

nie

uwzględniała

również

odmiennej

wartości

przynależności,

stanowiących części składowe lokalu (strych, piwnica).

Sąd Okręgowy ustalił dopłaty według odmiennych reguł. Obliczył je jako

różnicę wartości wcześniej posiadanego udziału i wartości przyznanych w wyniku

podziału na własność każdego z uczestników części dotychczas wspólnej

nieruchomości. Przyjęta metoda polegała na zasądzeniu od tych współwłaścicieli,

którym przyznano dany lokal, spłaty na rzecz wszystkich pozostałych, obliczonej

od wartości lokalu stosownie do udziału jaki im przysługiwał w całej

nieruchomości.

Jej

zastosowanie

Sąd

Okręgowy

poprzedził

kontrolą

prawidłowości ustalenia wartości poszczególnych lokali i przyjął za prawidłową

uznaną przez wszystkich współwłaścicieli za aktualną w postępowaniu

apelacyjnym wartość lokalu nr 1 na kwotę 591.098,26 zł, lokalu nr 2 na kwotę

839.745,75 zł, lokalu nr 3 na kwotę 479.149,46 zł, lokalu nr 4 na kwotę

1.096.868,97 zł, lokalu nr 5 na kwotę 488.128,31 zł, lokalu nr 6 na kwotę

586.722,28 zł, lokalu nr 7 na kwotę 612.983,11 zł, lokalu nr 8 na kwotę 703.167,59

zł i lokalu nr 9 na kwotę 112.929,15 zł. Wyniki tak przeprowadzonych rozliczeń

ujęte zostały w punkcie I zaskarżonego postanowienia.

Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast stanowiska uczestnika Łukasza M. w

zakresie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia roszczeń o zwrot nakładów na

elewację budynku, ponieważ uznał, że

zostały one pokryte z pieniędzy

pochodzących

z

czynszów

najmu

lokali,

przysługujących

wszystkim

współwłaścicielom.

Postanowienie

Sądu

Okręgowego

zaskarżyli

skargami

kasacyjnymi

wnioskodawcy (w całości) oraz uczestnicy Łukasz M. (w punktach I.5 – I.17 oraz w

punkcie II i III w zakresie ustalenia wartości przedmiotu podziału na kwotę

5.510.792,88 zł), Anna L.-G. i Andrzej G. (w punktach I i III), opierając swoje skargi

na obydwu podstawach z art. 398 3 § 1 k.p.c.

Wnioskodawcy

upatrywali

naruszenia

przepisów

postępowania

w uchybieniu art. 233 § 1 k.p.c. oraz temu przepisowi w zw. z art. 316 § 1 k.p.c.

i art. 328 § 2 k.p.c., naruszenie prawa materialnego dostrzegali w błędnej wykładni

art. 212 § 1 k.c.

Uczestnik Łukasz M.i podniósł zarzut nieważności postępowania z uwagi na

pozbawienie uczestniczki Marty M. (niewnoszącej skargi kasacyjnej) możności

obrony praw w postępowaniu apelacyjnym. Powołał się ponadto na naruszenie

prawa procesowego przez uchybienie art. 382 k.p.c. w zw. z art. 623 k.p.c., art. 316

§ 1 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 zd. drugie k.p.c., art. 278 § 1 k.p.c. i art. 286

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; art. 382 k.p.c. w zw. z

art. 623 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 zd. drugie k.p.c., art. 278 §

1 k.p.c. i art. 286 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; art.

382 k.p.c. w zw. z art. 623 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 zd.

drugie k.p.c., art. 278 §1 k.p.c. i art. 286 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z

art. 13 § 2 k.p.c.; art. 229 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c. i art.

382 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 623 k.p.c. w

zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art.

13 § 2 k.p.c.

Uczestnicy Anna L. – G. i Andrzej G. ze wskazaniem na drugą podstawę

kasacyjną zarzucili naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art.13 § 2 k.p.c.; art.

321 § 1 k.p.c. w zw. art.13 § 2 k.p.c. Z kolei pierwszą podstawę kasacyjną

sprecyzowali w zarzutach błędnej wykładni art. 212 § 1 k.c. przez nieuzasadnione

obniżenie wartości lokali 3 i 7, a w konsekwencji dopłat na rzecz uczestników A. i

A. G.; błędnej wykładni art.5 k.c.

Wszyscy skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia

w kwestionowanym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Okręgowemu oraz pozostawienia temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania kasacyjnego. Skarżący Łukasz M. ponadto wniósł o zniesienie

postępowania apelacyjnego jako dotkniętego nieważnością.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Najdalej idący jest zarzut popełnienia przez Sąd drugiej instancji uchybień

procesowych prowadzących do nieważności postępowania przed tym sądem,

podniesiony przez uczestnika Łukasza M. Zarzut ten nie jest jednak uzasadniony. W

orzecznictwie przyjmuje się, że – pomimo uchybień prowadzących do stanu

uzasadniającego stwierdzenie nieważności – nieważność nie ma miejsca, jeżeli w

dalszym ciągu postępowania strona miała możliwość usunięcia skutków powstałej

wadliwości (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1974 r., CR 155/74,

OSP 1975/3/66). Taka sytuacja zachodziła w rozpatrywanym wypadku. Uczestniczka

Marta M. nie została powiadomiona o terminie rozprawy apelacyjnej pod właściwym

adresem i nie była obecna na tej rozprawie – co niewątpliwie pozbawiało ją możności

obrony jej praw w postępowaniu apelacyjnym. Z treści protokołu ogłoszenia

postanowienia Sądu Okręgowego wynika jednak, że uczestniczka ta była obecna

przy ogłoszeniu, z czego wynika, że wiedziała o przeprowadzeniu rozprawy bez jej

udziału i o zamiarze wydania przez Sąd Okręgowy postanowienia kończącego

postępowanie apelacyjne. Mogła więc przed ogłoszeniem orzeczenia złożyć wniosek

o otwarcie zamkniętej rozprawy, zawracając uwagę na naruszenie jej praw i w ten

sposób doprowadzić do wyeliminowania wadliwości. Skoro istniała realna możliwość

zapobieżenia skutkom uchybień procesowych jeszcze przed wydaniem orzeczenia,

nie

można

przyjąć,

że wystąpiły

okoliczności

uzasadniające

stwierdzenie

nieważności postępowania.

Słuszny okazały się natomiast podniesiony w skargach wszystkich skarżących

zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez

niewyjaśnienie w treści uzasadnienia sposobu odmiennego ustalenia wartości

przedmiotu współwłasności i jego części wydzielonych współwłaścicielom w ramach

podziału. Sąd Okręgowy nie wskazał dlaczego obniżył wartość lokalu nr 3

w stosunku do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji (z 771.516,25 zł na

479.149,46 zł). Zważywszy, że wartość wyższa nie była kwestionowana przez

apelujących, korekta wartości tego lokalu mogła nastąpić jedynie w wyniku zmiany

przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych i powinna zostać omówiona w pisemnych

motywach

postanowienia.

stwierdzenie,

że

wartości

Takiego

wyjaśnienia

przyjęte

w

nie

postępowaniu

stanowi

ogólnikowe

apelacyjnym

zostały

zaakceptowane przez wszystkich współwłaścicieli, bez nawiązania do ich

wcześniejszych stanowisk i wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd uznał za

nieprawidłowe wartości lokali ustalone przez Sąd Rejonowy. Uchybieniem jest

także pominięcie jakiejkolwiek oceny nowych okoliczności faktycznych, podanych

przez strony w postępowaniu apelacyjnym (zwolnienie przez lokatora lokalu nr 7).

Konieczną treść uzasadnienia sporządzanego przez sąd drugiej instancji wyznacza

zakres rozpoznawania sprawy przez ten sąd, wytyczony nie tylko zarzutami

apelacyjnymi, ale także ustawowo określonymi zadaniami rozpoznawczymi sądu.

W postępowaniu o zniesienie współwłasności - w którym wprawdzie wyjście ze

współwłasności następuje poprzez uwzględnienie zgodnego wniosku stron co do

sposobu jej zniesienia przez podział, jednak zgoda ta nie obejmuje wysokości

dopłat, wyrównujących wartość części uzyskanych w wyniku tego podziału –

zastosowanie, jak słusznie podnosi skarżący Ł. M., znajdzie art. 623 k.p.c. W

konsekwencji ustalenie wartości lokali, prawa do których mają poszczególnym

współwłaścicielom zastąpić dotychczasowy udział w nieruchomości, należy do

obowiązków sądu znoszącego współwłasność, także na etapie postępowania

odwoławczego. Jeżeli więc strony podnosiły wystąpienie po wydaniu postanowienia

przez sąd pierwszej instancji faktów, które miały znaczenie dla oznaczenia wartości

lokali – Sąd Okręgowy w uzasadnieniu miał obowiązek się do tych faktów

ustosunkować.

Z powyższych rozważań wynika także zasadność zarzutu naruszenia przez

Sąd Okręgowy art. 623 k.p.c. w powiązaniu z art. 382 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c., art.

391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. przez nieuwzględnienie stanu nieruchomości

z chwili orzekania. Przyjęte przez Sąd drugiej instancji wartości poszczególnych

lokali, odczytywane w powiązaniu z zaakceptowaną przez ten Sąd regułą ustalania

wartości lokali zajętych przez najemców na podstawie decyzji o przydziale według

współczynnika 0,6 wartości lokalu wolnego, wskazują na to, że lokale 3 i 7

traktowane były jako zajęte. Tymczasem z niekwestionowanych ustaleń Sądu

Rejonowego wynikało, że lokal nr 3 był wolny, a podnoszona w postępowaniu

apelacyjnym kwestia zwolnienia się także lokalu nr 7 nie została poddana ocenie.

W rezultacie powyższe uchybienia uniemożliwiają prześledzenie motywów,

jakimi kierował się Sąd Okręgowy przyjmując wartości wyjściowe, służące do

przeprowadzenia rozliczeń, których metodyka nie jest przedmiotem krytyki

skarżących.

Jednak

wątpliwości,

jakie

powoduje

wadliwość

uzasadnienia

i uchybienie art. 623 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c. i art. 382 k.p.c.

nie pozwalają na uznanie, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony

i może stanowić wiążącą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.) podstawę rozważań

prawnych. Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu, a sprawa

– przekazaniu do ponownego rozpoznania w części związanej z podziałem

nieruchomości wspólnej i ustaleniem wysokości dopłat (art. 39815 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 39814 k.p.c.).

Natomiast pozostałe zarzuty podniesione w skargach kasacyjnych nie

zasługiwały na uwzględnienie.

Sformułowany przez wnioskodawców zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy

art. 233 § 1 k.p.c. samodzielnie i w powiązaniu z art. 316 k.p.c. naruszał

przewidziany w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz podnoszenia w skardze kasacyjnej

zarzutów dotyczących ustalania faktów lub oceny dowodów.

Nie był też słuszny podniesiony przez wnioskodawców oraz uczestników A. L.

– G. i A. G. zarzut błędnej wykładni art. 212 § 1 k.c., polegającej na

„niedopuszczalnym zaniżeniu wartości lokali 3 i 7” (w skardze wnioskodawców), bądź

na przyjęciu „iż mieszkania określone jako „wolne” mają wartość większą o 40% w

stosunku do mieszkań określonych jako „kwaterunkowe”” (w skardze uczestników).

Wskazane przez skarżących uzasadnienie zarzutu nie odnosi się do wadliwej

wykładni art. 212 § 1 k.c., lecz do nieprawidłowego zastosowania tego przepisu i

opiera się na podważaniu przyjętego przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego, w

skład którego wchodzi także określenie wartości rzeczy przyznawanych każdemu ze

współwłaścicieli w wyniku podziału rzeczy wspólnej. Dokonana przez Sąd Okręgowy

wykładnia art. 212 § 1 k.c. nie budzi zastrzeżeń, skoro Sąd ten przyjął, że każdy ze

współwłaścicieli powinien otrzymać w wyniku podziału nieruchomości wspólnej

prawo odrębnej własności jednego lub więcej lokali, a różnice wartości lokali

wyrównane będą dopłatami.

Nie można także podzielić zarzutów uczestnika Łukasza M. odnoszących się

do naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 227 k.p.c., 232 zd. drugie k.p.c., art.

278 § 1 k.p.c. i art. 286 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c. w zw. z art. 13

§ 2 k.p.c. poprzez poczynienie ustaleń w zakresie

współwłasności

na

podstawie

oświadczeń

stron

wartości przedmiotu

bez

przeprowadzenia

uzupełniającego dowodu z opinii biegłego; ani zarzuty naruszenia art. 278 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 623 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przez odmówienie Sądowi

Rejonowemu kompetencji do przeprowadzenia we własnym zakresie obliczeń

określających – w oparciu o założenia wynikające z opinii biegłego – zmiany wartości

wydzielanych lokali. Zarzuty te, których treść pozostaje we wzajemnej sprzeczności,

są konsekwencją niedostatków uzasadnienia sporządzonego przez Sąd Okręgowy

i próbą

podważania

przez skarżącego

możliwych,

chociaż

niewyjaśnionych

w motywach wyroku, przesłanek rozstrzygnięcia. Dokonując ich merytorycznej oceny

stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy mógł dokonać we własnym zakresie, bez

ponownego sięgania do pomocy biegłego, przeszacowania wartości lokali, jeśli jego

czynność polegała tylko na uwzględnieniu zmiany wynikającej z opuszczenia lokalu

przez dotychczasowego najemcę „kwaterunkowego”, a wpływ takiego zdarzenia na

wartość lokalu – jako wymagający wiadomości specjalnych – został już szczegółowo

wyjaśniony w opinii biegłego i wymagał tylko prostego rachunkowego przeliczenia.

Również Sąd Okręgowy nie miał obowiązku zasięgania ponownej opinii biegłego,

jeżeli ani on, ani strony nie stwierdzały takich zmian okoliczności, które

uzasadniałyby wątpliwości co do aktualności opinii wydanej w postępowaniu przed

Sądem Rejonowym.

W postępowaniu apelacyjnym nie doszło także do zarzucanego przez

uczestników A. i A. G. uchybienia art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

(prawidłowo przepis ten powinien być ponadto powołany w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.),

ponieważ Sąd odwoławczy w postępowaniu o zniesienie współwłasności jest

uprawniony do odmiennego ustalenia wartości wydzielanych części i odmiennego

określenia wysokości dopłat, jeżeli na podstawie prawidłowo przeprowadzonego

postępowania dostrzeże taką potrzebę. Uprawnienie to wynika z treści art. 382 k.p.c.

oraz art. 623 k.p.c., a jego materialnoprawną podstawą jest art. 212 § 1 k.c.

Wreszcie

nieuzasadniony jest

podniesiony przez uczestników zarzut

naruszenia art. 5 k.c. „przez błędną wykładnię i naruszenie zasady sprawiedliwości

i uczciwości w orzekaniu”. Rozstrzyganie sporów przez sąd nie stanowi wykonywania

przez ten organ cywilnego prawa podmiotowego, lecz realizację obowiązku

sprawowania władzy sądowniczej przez państwo. W związku z tym ewentualne,

nawet poważne nieprawidłowości w toku i wyniku procesu cywilnego nie mogą

stanowić naruszenia art. 5 k.c.

Uczestnik Łukasz M. objął skargą kasacyjną także nieuwzględnienie jego

roszczeń z tytułu nakładów na nieruchomość wspólną, jednakże nie zgłosił zarzutów

podważających

stanowisko

Sądu

Okręgowego,

który wyjaśnił,

że

nakłady

poczynione były z dochodów z rzeczy wspólnej. W tym więc zakresie jego skarga

kasacyjna, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 13

§ 2 k.p.c.).

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 108 § 2 k.p.c.

w zw. z art. 39821 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.