III CSK 254/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 254/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa B. Ł. przeciwko A. P. ‎przy uczestnictwie interwenienta ubocznego M. G. ‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II Ca 456/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEOkreślone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje przynajmniej jedna z ustawowych przesłanek: istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez pozwaną skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania (s. 3 i 4 skargi) oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej i uzasadnione na s. 12-13 skargi zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania kilku obszernych pytań zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości nasuwających się stronie pozwanej.

Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w pogłębionym kontekście prawnym, aczkolwiek skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie analizy jurydycznej, której brakuje w uzasadnieniu wniosku. Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonanie wykładni przepisu art. 6 u.k.w.h., ani też - poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśniła na s. 13 - 14 skargi, na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu.

O istnieniu w orzecznictwie sądów takiej rozbieżności interpretacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie świadczy odmienna ocena prawna wyrażona przez sądy obu instancji orzekające w tej sprawie i brak aprobaty skarżącej dla oceny zaprezentowanej przez Sąd odwoławczy. Ponieważ skarżąca stwierdziła na s. 4, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna pozwanej nie przedstawia w uzasadnieniu wniosku (s. 12-14) żadnego uzasadnienia przesłanki „oczywistości” skargi. Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 5, § 8 pkt 8 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U.2013, poz. 461, ze zm.

Dz.U.2015, poz. 616).