III CSK 240/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 240/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa Telewizji […] S.A.

Oddziałowi w K.

przeciwko Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta K.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 grudnia 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 9 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

W związku ze skargą kasacyjną powódki Telewizji [...] S.A. z siedzibą

w Warszawie

od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 marca 2010 r. należy

zważyć, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez

powołanie

i

uzasadnienie

istnienia

przesłanek

umożliwiających

realizację

publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej

ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą

być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka oparła na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala

na stwierdzenie, że powołana w nim przesłanka została wykazana.

Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga precyzyjnego sformułowania tego zagadnienia

i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob.

m. in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1,

poz. 11; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK 204/06,

nie publ.; postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK 3/05,

nie publ.). Skarżąca przedstawiła zagadnienie sprowadzające się do analizy, czy

użytkownikowi wieczystemu, który nabył użytkowanie wieczyste wraz z nakładami

na budowę urządzeń infrastruktury technicznej na nieruchomości oddanej

w użytkowanie wieczyste od osoby, która poniosła te nakłady (nazywając ją

„poprzednim właścicielem”), przysługuje uprawnienie do zaliczenia wartości

nakładów poniesionych przez osobę trzecią przy aktualizacji opłaty rocznej z tytułu

użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, powołując się na wypowiedzi

w literaturze prawniczej, których jednak nie przytoczyła i nie przedstawiła wywodu

prawnego, mającego uzasadnić istnienie wątpliwości w tym przedmiocie.

Niezależnie od tego, w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd drugiej instancji

problem

prawny

przedstawiony

przez

skarżącą

nie

ma

znaczenia

dla

rozstrzygnięcia sprawy. Nakłady na nieruchomość zostały bowiem poczynione

w latach 1984 – 1991, przed datą ostatniej aktualizacji, na podstawie której

skarżąca uiszczała wymierzoną opłatę roczną przez okres kilkunastu lat,

począwszy od 1996 r. W art. 77 ust. 4 ustawy chodzi zaś o nakłady poczynione po

dniu dokonania ostatniej lokalizacji. Nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego

uzasadniającego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania problem prawny,

którego wyjaśnienie nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym

stanie faktycznym (postanowienie SN z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt II PK

98/05, OSNP z 2006 r., nr 15-16, poz. 243).

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1

i 3, art. 99, art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz w związku

z § 13 ust. 4 pkt 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

md