III CSK 236/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 236/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa G. K. i M. N.‎przeciwko W. […] sp. z o.o. w Z.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi, po pierwsze, ze względu na utożsamienie uznania długu ze zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia.

W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że uznać można roszczenie wyłącznie zanim dojdzie do jego przedawnienia, co powoduje, zgodnie z art. 123 § 1 pkt 2 k.c., bez względu na to, czy doszło do uznania właściwego czy niewłaściwego, przerwanie biegu jego przedawnienia. Jeżeli do przedawnienia roszczenia już doszło, to oświadczenie o uznaniu roszczenia może być co najwyżej rozumiane jako oświadczenie o zrzeczeniu się zarzutu przedawnienia. W doktrynie zaleca się jednak ostrożność przy dokonywaniu takiej wykładni. W tej sprawie bezspornie zostało złożone oświadczenie o uznaniu przedawnionego długu, które sądy obu instancji uznały za oświadczenie o zrzeczeniu się roszczenia.

Choć taka interpretacja złożonego przez pozwanego oświadczenia może budzić wątpliwości, to niewątpliwie jej dokonanie jest dopuszczalne i nie świadczy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, a mogłoby co najwyżej służyć uzasadnieniu podstawy kasacyjnej. Po drugie, w skardze wskazano na jej oczywistą zasadność ze względu na sposób obliczenia wysokości należnych kar umownych. Argumentacja w tym zakresie nie odbiega od sposobu uzasadnienia podstawy kasacyjnej, a w szczególności nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego wyłożenia czy zastosowania prawa, a jedynie odmienne stanowisko skarżącego od zajętego przez Sąd II instancji w tym względzie.

Po trzecie, w skardze podniesiono zarzut co do sposobu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Zarzut ten jest nietrafny, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza wymagań stawianych uzasadnieniu orzeczenia sądowego wynikających z art. 328 k.p.c. w sposób oczywisty. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że Sąd II instancji nie naruszył w sposób oczywisty prawa, a przyjęta przezeń interpretacja oświadczenia złożonego przez pozwanego mieści się w granicach dopuszczalnej interpretacji oświadczeń woli. Ze względu zatem na publicznoprawną funkcję skargi kasacyjnej nie ma podstaw do przeprowadzenia merytorycznej kontroli zaskarżonego wyroku, bo skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [aw]