III CSK 234/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 234/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa F. sp. z o.o. w K.

przeciwko Gminie Miasta K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt I ACa …/05,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz

pozwanej 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna, wniesiona przez F. sp. z o.o. w K. od wyroku Sądu

Apelacyjnego w K. z dnia 27 lipca 2005 r., podlega odrzuceniu z następujących

przyczyn.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie

Sądu Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw.

„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są

w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania.

W tym zakresie zachowuje aktualność stosunkowo bogate dotychczasowe

orzecznictwo Sądu Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane

w komentarzach do k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2

oraz § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia

22 grudnia 2004 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo

przedstawienie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu

wskazania i umotywowania przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do

rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi

choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,

badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do

określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod

uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,

dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna i należy

ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd Najwyższy,

rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie publicznym,

wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź

usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym

nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu Najwyższego istniała już

w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy kontrolą objęte są orzeczenia

prawomocne.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania oraz, w osobnym punkcie, uzasadnienie tego wniosku. Formalnie

zatem wymóg z art. 3984 § 1 pkt. 3 k.p.c. został spełniony. Formalna poprawność

skargi nie jest jednak wystarczająca.

Jako

uzasadnienie

wniosku

skarżący

wskazał

bowiem

„oczywiste

naruszenie prawa przez zaskarżone orzeczenie polegające na rażącej obrazie

przez Sąd Apelacyjny postanowień art. 77 Konstytucji oraz art. 6 k.c., 361 § 1 i 2

k.c. w związku z art. 471 k.c., jak również art. 65 k.c. w związku z art. 354 § 1 i 2

k.c., poprzez oddalenie apelacji pomimo występowania w sprawie oczywistych

podstaw do zasądzenia dochodzonego roszczenia. Ponadto oczywistą zasadność

skargi implikuje rażące naruszenia przepisów postępowania cywilnego polegające

m.in. na pominięciu wnioskowanych przez stronę dowodów, co uniemożliwiło

właściwe rozstrzygnięcie istoty sprawy”.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania oparty został zatem na twierdzeniu, że skarga jest oczywiście

uzasadniona wobec oczywistego, rażącego naruszenia przepisów prawa.

Uzasadnienie wniosku skargi kasacyjnej do rozpoznania, oparte na takim

twierdzeniu, powinno zawierać argumenty jurydyczne świadczące o wspomnianej

oczywistości. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

nie zawarł żadnych jurydycznych argumentów. Brak też nawet próby wykazania,

na czym polegać ma owe „rażące”, a więc kwalifikowane, naruszenie prawa. Jak

widać

zatem,

uzasadnienie

wniosku

o

przyjęcie

skargi

do

rozpoznania

przedstawione przez skarżącego nie odpowiada wymogom, o jakich mowa wyżej,

co powoduje konieczność jej odrzucenia. Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie,

czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się

w uzasadnieniu podstaw skargi na czym to „rażące” czy „oczywiste” naruszenie

prawa ma polegać, a tym bardziej zastępowanie strony skarżącej w wyjaśnieniu tej

przesłanki.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c.

jz