III CSK 23/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 23/05

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa K. K. i R. K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2005 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 marca 2005 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz

każdego z powodów po 3.600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 15 marca 2005 r.,

a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi

formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c., znajdujących

w niniejszej sprawie zastosowanie na podstawie art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy- Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo

o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2005 r. Nr. 13. poz. 98 ).

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie

w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc

cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego,

podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu

pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które

stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. - 128 k.p.c. z rygorem

przewidzianym w art. 130 k.p.c.

Już wcześniej przyjęto w orzecznictwie, że brak któregokolwiek z kreatywnych

elementów dawnej

kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów

nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c., nie podlega naprawieniu w trybie art.

130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała

odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00,

OSNC 2001 r., z. 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN

1780/00, OSNC 2001 r., z. 3, poz. 52).

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia, a wynikający z art. 398 4 § 1

pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu", polegającego m.in. na

możliwości Sądu Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

(art. 3989 § 2 k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego,

a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi

zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia. Odrębne

wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że

nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 398 4 § 1 pkt. 3

k.p.c.. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia

podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem

wyraźnego, odrębnego zaprezentowania okoliczności uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ

131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r.,

IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art.

398 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się

niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie

w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po

uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę,

a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu" i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna pozwanego niewątpliwie pozbawiona jest

wymaganego wniosku i jego uzasadnienia, a więc tego niezbędnego elementu

konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 398 6

§ 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., znajdujących

w niniejszej sprawie zastosowanie z mocy art. 3 powołanej na wstępie ustawy.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1

i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie (Dz.U. 2002 r., Nr 163, poz. 1348).

jz