III CSK 22/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 22/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa A. J.

przeciwko A. J.

o zapłatę i rentę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 lutego 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 12 kwietnia 2012 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty 100.000 zł tytułem

zadośćuczynienia za ból fizyczny i krzywdę jakich doznał na skutek pobicia go

przez pozwaną w dniu 31 maja 2008 r. oraz zasądzenia renty w kwocie po 700 zł,

od dnia 1 czerwca 2008 r. Wyrokiem z dnia 5 maja 2011 r. Sąd Okręgowy zasądził

od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia, dalej

idące powództwo oddalił i orzekł o kosztach procesu i o wynagrodzeniu

pełnomocnika powoda z urzędu. Na skutek apelacji powoda, wyrokiem z dnia

12 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że

kwotę 5000 zł podwyższył do kwoty 10.000 zł (punkt 1.a wyroku), zmienił

rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu pełnomocnika powoda z urzędu (punkt 1.b

wyroku), w pozostałej części oddalił apelację (punkt 2.) i orzekł o kosztach pomocy

prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym (punkt 3.

wyroku).

Wyrok Sądu Apelacyjnego został zaskarżony przez powoda skargą

kasacyjną. Z treści skargi wynika, że wyrok został zaskarżony w części – to jest

w punkcie 1.a. Skarżący zarzuca naruszenie art. 445 § 1 k.c. przez zasądzenie

„rażąco niskiej kwoty” i domaga się zmiany wyroku przez zasądzenie od pozwanej

kwoty 100.000 zł. Jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazano kwotę 98.400 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 398 4 §1 pkt 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna wskazywać

czy wyrok jest zaskarżony w całości, czy w części, a jeśli w części, to obowiązkiem

wnoszącego skargę jest wskazanie części zaskarżonej. Część zaskarżona to ta,

której uchylenia lub uchylenia i odpowiedniej zmiany oczekuje skarżący, zgodnie

ze swoim interesem. Przyjmuje się, że strona ma interes prawny w zaskarżeniu

takiego orzeczenia, które jest niezgodne z jej żądaniem zgłoszonym w procesie.

Cecha zatem orzeczenia w postaci naruszeniu interesu strony postępowania

(gravamen) uzasadnia wniesienie skutecznego środka zaskarżenia a zatem i skargi

kasacyjnej. Nie można wykluczyć, że strona może mieć interes prawny

w zaskarżeniu orzeczenia dla niej korzystnego, wówczas jednak obarcza ją

obowiązek dowiedzenia istnienia tego interesu.

Sąd

Najwyższy

jest

związany

wskazanym

przez

stronę

zakresem

zaskarżenia. Jeżeli skarżący zaskarżył wyrok w części obejmującej rozstrzygnięcie

dla niego korzystne, ma obowiązek ów interes wykazać. Jeżeli tego nie czyni,

skarga podlega odrzuceniu, nie ma bowiem podstawy do przyjęcia gravamen

skoro, jak wskazano, co do zasady występuje on tylko przy niezgodności

orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie (por. postanowienia SN z dnia

27 kwietnia 2005 r. I CK 62/05 i z dnia 10 lutego 2010 r. II PZ 32/09, niepubl. oraz

wyrok z dnia 16 maja 2003 r. I CKN 382/01, niepubl.). W sprawie niniejszej

zaskarżono wyrok sądu odwoławczego w części zasądzającej na rzecz powoda

dalszą kwotę 5000 zł (punkt 1.a wyroku Sądu Apelacyjnego), a zatem

rozstrzygnięcie dla niego korzystne. Brak przedstawienia przyczyn takiego

oznaczenia

zakresu

zaskarżenia

skutkuje

odrzuceniem

skargi

kasacyjnej.

Na podstawie zawartych w skardze sformułowań o rażąco niskiej kwocie

zasądzonego zadośćuczynienia i na podstawie treści reformatoryjnego wniosku

kasacyjnego, o zasądzenie kwoty 100.000 zł, można wnioskować, że zamiarem

skarżącego było zaskarżenie wyroku w części oddalającej apelację (punkt 2.

wyroku). Wnioskowanie takie nie prowadzi jednak do odmiennej oceny co do

niedopuszczalności skargi skoro, jak wskazano, podanym przez stronę zakresem

zaskarżenia Sąd Najwyższy jest związany. Ponadto, obowiązujący przez Sądem

Najwyższym przymus radcowsko – adwokacki, który ma zapewnić większy

profesjonalizm w zachowaniu strony w procesie, zdejmuje z Sądu Najwyższego

obowiązek odczytywania intencji pełnomocników i domniemywania o treści

dokonywanych przez nich czynności procesowych, w sytuacji gdy skarga kasacyjna

została przez ustawodawcę, tak co do formy jak i treści, ukształtowana jako pismo

procesowe wyjątkowo sformalizowane.

Wysoki stopień sformalizowania skargi kasacyjnej powoduje, że jej elementy

konstrukcyjne muszą pozostawać we wzajemnej harmonii przez co należy

rozumieć, że skarżący ma obowiązek odpowiednio do zakresu zaskarżenia

i w zgodności z nim sformułować wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę

całości lub określonej ściśle części zaskarżonego orzeczenia. Wnioskom

kasacyjnym i zakresowi zaskarżenia powinna też odpowiadać wskazana w skardze

kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia. Wymogów tych skarga kasacyjna

powoda nie spełnia, co wskazano na wstępie. Skarga kasacyjna, w której zakres

żądanego uchylenia lub uchylenia i zmiany nie odpowiada wskazanemu zakresowi

zaskarżenia ani podanej wartości przedmiotu zaskarżenia również podlega

odrzuceniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r.,

V CSK 309/07, OSNC-ZD 2008, Nr 3, poz.81).

Z przedstawionych przeto przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 6 § 2

k.p.c., orzekł jak w sentencji.

es