III CSK 210/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 210/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 grudnia 2010 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu

Państwa kwotę 1000 (tysiąc) zł tytułem części kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym;

3) oddala wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie

na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

powodowi

w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

z

urzędu

Uzasadnienie

Powód J. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

21 grudnia 2010 r.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia i zmiany. Brak zamieszczenia tego elementu w skardze

kasacyjnej, względnie jego zamieszczenie w sposób nienależyty stanowi istotną

wadę, której nie można usunąć w trybie usuwania braków formalnych.

Skarga kasacyjna J. K., sporządzona przez zawodowego pełnomocnika, nie

spełnia istotnego wymagania procesowego przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c., brak w niej bowiem prawidłowego wniosku o uchylenie lub uchylenie i

zmianę zaskarżonego orzeczenia. W skardze kasacyjnej wskazano, że wyrok Sądu

Apelacyjnego jest zaskarżony w całości. Natomiast we wniosku, zawartym w

skardze

kasacyjnej, wskazano,

że

powód

żąda

uchylenia wyroku

Sądu

Apelacyjnego i zmianę wyroku Sądu I instancji – wyroku Sądu Okręgowego z dnia

16 września 2010 r. poprzez zasądzenie na rzecz powoda żądanej przez niego

kwoty tytułem zadośćuczynienia. Z wniosku skarżącego nie wynika więc w jakim

zakresie (czy w całości czy w części) żąda on uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 grudnia 2010 r. Przyjęcie, że wniosek ten dotyczy tylko jednego

roszczenia dochodzonego przez powoda (zadośćuczynienia) oznaczałoby, iż treść

wniosku nie odpowiada podanemu w skardze kasacyjnej zakresowi zaskarżenia

albowiem przedmiotem żądania powoda (w całości oddalonego) było nie tylko

żądanie zapłaty pieniężnego zadośćuczynienia, ale również żądanie wydania

rzeczy. Brak jest podstaw do tego, aby nadać wnioskowi zawartemu w skardze

kasacyjnej większego znaczenia od wskazanego w skardze kasacyjnej zakresu

zaskarżenia.

Zachodząca rozbieżność

pomiędzy

wskazanym

zakresem

zaskarżenia i wnioskiem skargi kasacyjnej uzasadnia przyjęcie, że skarga

kasacyjna nie spełnia niepodlegających uzupełnieniu wymagań formalnych skargi

kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r.,

V CSK 309/07, OSNC-ZD 2008, nr 3, poz. 81). Skarga dotknięta powyższą wadą

podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c.

Wobec tego, że skarga została sporządzona sprzecznie z zasadami

profesjonalizmu, należało oddalić wniosek do przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej

skargi. W judykaturze utrwalony jest pogląd, według którego czynności adwokata

ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu,

nie uzasadniają

przyznania

mu

kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC

1999, nr 6, poz. 123).

Na wniosek pozwanego Skarbu Państwa (Zakładu Karnego w T.) zastępowanego przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa - zawarty

w odpowiedzi

na

skargę

kasacyjną,

Sąd

Najwyższy

orzekł

o

kosztach

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99, art. 108 § 1 w zw.

z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.