III CSK 190/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 190/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. K.‎przy uczestnictwie T. D.‎o zasiedzenie służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie‎z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II Ca 2110/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2015 r. - w sprawie o zasiedzenie służebności - Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 24 czerwca 2014 r.Uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych, sprowadzających się do odpowiedzi na pytania, czy zasiedzenie służebności gruntowej drogi może nastąpić z pominięciem treści i celu służebności wskazanej w art. 285 k.c. oraz czy gdy znany sądowi stan faktyczny, potwierdzający okoliczności pozwalające na zniesienie służebności gruntowej z uwagi na jej uciążliwość, może stanowić negatywną przesłankę zasiedzenia służebności gruntowej.

Ponadto skarżący stwierdził, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Nabycie przez zasiedzenie - zarówno prawa rzeczowego bezwzględnego, jak i prawa rzeczowego ograniczonego – następuje z mocy prawa, w wyniku spełnienia się ustanowionych przez ustawodawcę przesłanek. „Cel służebności” nie stanowi tej przesłanki i nie może być brany przez sąd pod uwagę, jego uwzględnienie mogłoby bowiem prowadzić do „korekty” stanu faktycznego powstałego z mocy ustawy, co jest niedopuszczalne.

Przy powstawaniu i nabywaniu służebności przez zasiedzenie nie mają także żadnego znaczenia „okoliczności pozwalające na zasiedzenie służebności”; ewentualnie po powstanie w wyniku zasiedzenia można ją znieść w sposób prawem przewidziany (art. 294, 295 k.c.).Wbrew zarzutom skargi, „funkcja rozpoznawcza i kontrolna Sądu drugiej instancji” została w pełni i prawidłowo wypełniona, a skarga kasacyjna nie jest także oczywiście uzasadniona. Należy podkreślić, że występowanie tej przyczyny kasacyjnej jest zasadniczo wyłączone, gdy skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Takie zagadnienie występuje w sytuacji, w której na tle rozpoznawanej sprawy wyłania się poważny, abstrakcyjny problem prawny wymagający pogłębionych analiz i rozważań Sądu Najwyższego, natomiast oczywista zasadność skargi zachodzi wtedy, gdy doszło do oczywistego, rażącego i widocznego „na pierwszy rzut oka” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, tj. gdy zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej są oczywiście zasadne. Jest jasne, że gdy skarga jest w tym znaczeniu oczywiście uzasadniona, nie może być w niej miejsca na poważne, istotne zagadnienie prawne.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n