III CSK 181/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 181/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa "M." S.A.

przeciwko Z.T.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 grudnia 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz

pozwanego kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu

kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Wyrok oddalający powództwo powodowej Spółki o zapłatę 150.000 zł został

wydany przez Sąd Apelacyjny w następującym stanie faktycznym:

Pozwany w procesie o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego Z.T.

uzyskał klauzulę wykonalności na podstawie aktu notarialnego w którym Pozwany

Z.T. wraz z żoną i synem wygrali przetarg na sprzedaż nieruchomości powódki i

zawarli w dniu 9 listopada 2004 r. ze Spółką warunkową umową sprzedaży,

oznaczając w niej termin umowy przenoszącej użytkowanie wieczyste i własność

budynków. W § 7 aktu notarialnego zapisano zobowiązanie

powódki do

zapłacenia, przelewem na rachunek Z.T., kwoty 150 000 zł, jako zwrotu wadium, w

razie

skorzystania

przez

dzierżawcę

nabywanej

nieruchomości

W.B.

z

przysługującego mu z ustawy prawa pierwokupu.

Uprawniony dzierżawca w dniu 1 grudnia 2004 r. złożył oświadczenie, że

korzysta z prawa pierwokupu, ale powódka w dniu 6 grudnia 2004 r. wezwała

nabywców do zapłacenia pełnej ceny do dnia 10 grudnia 2004 r. W.B. pismem z 20

grudnia 2004 r. oświadczył, że nie może otrzymać kredytu i nie jest w stanie

wykonać pierwokupu, a oświadczenie z dnia 1 grudnia należy uznać za

bezskuteczne. Powódka następnego dnia, tj. 21 grudnia 2004 r. wezwała Z.T. do

zapłaty reszty ceny w kwocie 1 550 000 zł do dnia 28 grudnia 2004 r. deklarując, że

w tym samym dniu zostanie zawarta umowa o skutku rzeczowym. W dniu 27

grudnia 2004 r. powódka rozwiązała na podstawie porozumienia umowę dzierżawy

z dniem 28 grudnia tegoż roku. Z.T. mający pełnomocnictwo żony i syna nie stawił

się kancelarii notarialnej w dniu 28 grudnia w celu zawarcia umowy przenoszącej

prawa objęte umową sprzedaży.

W dniu 1 lutego 2005 r. sąd nadał klauzulę wykonalności aktowi

notarialnemu w części objętej § 7 na 150 000 zł i w późniejszym czasie (29 marca

2005 r.) pozwany wyegzekwował tę sumę z rachunku powódki.

Powódka

podjęła

obronę

przed

egzekucją

wnosząc

powództwo

przeciwegzekucyjne. Ponadto na skutek jej powództwa w Sądzie Okręgowym w K.

toczyła się sprawa o uznanie za bezskuteczne oświadczenia W.B. o wykonaniu

prawa pierwokupu. Wyrok z 13 października 2005 r. wydany przy uznaniu

roszczenia przez pozwanego uwzględniał powództwo i stał się prawomocny. Sąd

uznał, że ze względu na przedmiot umowy (użytkowanie wieczyste (skutek

rozporządzający nastąpić mógł po wpisaniu użytkowania wieczystego do księgi

wieczystej. Powódka podjęła obronę przed egzekucją prowadzoną przez Z.T.

wnosząc powództwo przeciwegzekucyjne, a następnie zmieniła żądanie pozwu i

domagała się zasądzenia wyegzekwowanej od niej kwoty 150 000 zł.

Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo ze względu na treść wyroku w sprawie

o uznanie

bezskuteczności

oświadczenia

W.B.

o

wykonaniu

pierwokupu

argumentując, że ponieważ Z.T. uchylił się od zawarcia umowy (art. 704 § 2 k.c.),

to wzbogacił się bezpodstawnie egzekwując kwotę wadium.

Wyrok ten zaskarżył pozwany apelacją, którą uwzględnił Sąd Apelacyjny

uznając, że wykonanie prawa pierwokupu zerwało więź obligacyjną między

stronami umowy sprzedaży, a pozwany Z.T. został zwolniony z obowiązku

zawarcia umowy przenoszącej własność i użytkowanie wieczyste. Wygaśnięcie

zobowiązania wynikającego z treści umowy powoduje, że dotychczasowy nabywca

przestaje być jej stroną i nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia

nieważności umowy, która doszła do skutku (wyrok SN z 24 marca 1988 r. II CR

17/88 niepubl.).

Powodowa spółka wniosła skargę kasacyjną opartą na naruszeniu prawa

materialnego: art. 58 § 1, art. 405, art. 488 § 1, art. 597 § 1, art. 600 § 1 i art. 601

k.c., oraz § 12 ust. 2 i § 19 rozp. RM z 26 sierpnia 1997 r. z dnia 26 sierpnia 1997 r.

w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu organizowania przetargu

publicznego na sprzedaż majątku trwałego innym podmiotom przez spółkę

powstałą w wyniku komercjalizacji oraz warunków, w których dopuszcza się

odstąpienie od przetargu (Dz. U. nr 108, poz. 696), przez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie. Zarzuca, że złożenie wadliwego oświadczenia przez

W.B. nie mogło doprowadzić do upadku umowy warunkowej, ponieważ nie ziścił się

warunek sformułowany negatywnie w zwrocie: „uprawniony z prawa pierwokupu nie

skorzysta ze swego prawa”.

W ramach drugiej podstawy (art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c.) skarżąca zarzuciła

naruszenie art. 365 § 1 k.p.c. przez pominięcie wyroku Sądu Okręgowego w K. z 13

X 2005 r.

Prokurator Generalny, do którego Sąd Najwyższy zwrócił się o zajęcie

stanowiska w kwestii zasadności skargi kasacyjnej, wyraził zapatrywanie, że skarga

powinna być oddalona.

Pozwany odpowiadając na skargę kasacyjną domagał się ostatecznie jej

oddalenia i zasądzenia zwrotu kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powoływane przepisy rozp. Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 1997 r.

nakazują uiszczenie przez nabywcę wyłonionego w przetargu ceny nabycia

najpóźniej w chwili zawarcia umowy w formie aktu notarialnego (§ 19)

i postanawiają o utracie na rzecz sprzedającego złożonego wadium w razie

uchylenia się kupującego od zawarcia umowy. Nie regulują jednak konsekwencji

oświadczenia

złożonego

przez

nieruchomości

zbywanej

w

uprawnionego

trybie

z

przetargowym.

ustawy

do

Stanowiący

pierwokupu

podstawę

rozporządzenia art. 19 ust. 2 z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji

i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (tekst pierwotny: Dz.U. z 1996 r.

nr 118, poz. 561) upoważniał Radę Ministrów do określenia, w drodze

rozporządzenia, szczegółowych zasad i trybu organizowania przetargu oraz

warunków, w których dopuszczalne byłoby odstąpienie od przetargu. Treść § § 25

i 26 wskazuje, że chodzi tu o sprzedaż bez przeprowadzenia przetargu, a nie

odstąpienie sprzedającego lub kupującego od zobowiązania powstałego w wyniku

jego przeprowadzenia. Zagadnienia związane z wykonaniem prawa pierwokupu

przysługującego dzierżawcy (również do nieruchomości objętej przepisami ustawy

komercjalizacji i prywatyzacji) muszą być rozwiązywane na podstawie przepisów

kodeksu cywilnego, w których zostało ono zagwarantowane sankcją określaną

w orzecznictwie jako nieważność (orz. SN z 15 listopada 2002 r. V CKN 1374/00,

OSNC 2004, nr 3, poz. 45). W okolicznościach sprawy istotny jest art. 597 § 2 k.c.

określający, jako sposób wykonania prawa pierwokupu, oświadczenie wierzyciela

złożone dłużnikowi. Chwilę złożenia tego oświadczenia określa art. 61 § k.c. i jest

ona miarodajna dla określenia stanu zobowiązania nabywcy wyłonionego w drodze

przetargu,

jak

i

skuteczności

rezygnacji

uprawnionego

z

wykorzystania

przysługującego mu uprawnienia. Po dojściu oświadczenia do adresata odmienne

ukształtowanie stanu prawnego (wygaśnięcia zobowiązania mającego źródło

w ustawie) wymaga dokonania następnej czynności prawnej, wobec tego nabywca

wyłoniony w drodze przetargu, powiadomiony przez sprzedającego o złożeniu

oświadczenia przez dzierżawcę jest zwolniony z zobowiązania zaciągniętego

w umowie sprzedaży zawartej pod warunkiem i należy się mu zwrot wadium.

Powód bezpodstawnie upatruje obowiązek pozwanego zawarcia umowy

przenoszącej

własność

(a

tym

samym

zapłacenia

ceny

nieruchomości)

w bezskuteczności oświadczenia dzierżawcy, przekazanego do wiadomości

pozwanego – jako nabywcy wyłonionego w przetargu. W świetle przepisów

przytoczonych

wyżej,

dzierżawca

złożył

oświadczenie

prawokształtujące,

zmieniające umowę pod względem podmiotowym i eliminujące warunek z treści

umowy. Składając je, uprawniony z prawa pierwokupu przejął (art. 600 § 1 zdanie

pierwsze k.c.) zobowiązanie ciążące dotychczas na pozwanym, a niemożliwość

następcza wykonania umowy w zakresie zapłaty ceny, jak i późniejsze ustalenie

bezskuteczności tego oświadczenia nie przywracały między stronami procesu

stanu zobowiązania z chwili zawarcia warunkowej umowy sprzedaży. Ponieważ

pozwanego, jako osobę trzecią w stosunku do uprawnionego w zakresie prawa

pierwokupu, nie łączył z nim żaden stosunek zobowiązaniowy, brak podstawy do

wymagania od niego, aby weryfikował skuteczność oświadczenia woli złożonego

przed notariuszem przez W.B., bądź oczekiwał orzeczenia sądu, ustalającego

wadę tego oświadczenia, gdyby nawet nie podzielić zapatrywania o braku interesu

prawnego osoby trzeciej w ustalaniu nieważności umowy zawartej w wyniku

wykonania prawa pierwokupu.

Z przytoczonych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu (art. 398 14

jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy. O kosztach procesu na rzecz strony

pozwanej zastąpionej przez pełnomocnika adwokata orzeczono na podstawie

stosowanego odpowiednio art. 98 § 1 i 3 k.p.c.