III CSK 180/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 180/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa "S." sp. z o.o.

przeciwko Komornikowi przy Sądzie Rejonowym w K., GG

o zapłatę i zobowiązanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) przyznaje radcy prawnemu AZ prowadzącemu Kancelarię,

od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 1200 zł

(jeden tysiąc dwieście), podwyższoną o stosowną kwotę

stawki

podatku

od

towarów

i

usług,

tytułem

wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną

stronie powodowej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Strona powodowa w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 24 listopada 2006 r. oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w

K. oddalającego powództwo skierowane przeciwko Komornikowi przy Sądzie

Rejonowym w K. o odszkodowanie za szkody poniesione w wyniku przekroczenia

przez komornika uprawnień przy prowadzeniu egzekucji jako uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała, że w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne „polegające na rozstrzygnięciu, czy dopuszczalne jest

wydanie wyroku przez Sąd, gdy w aktach procesowych brak jest podpisanego

przez powoda pozwu, a powód uczestniczy aktywnie w procesie, składając wnioski

i oświadczenia procesowe na rozprawie i poza rozprawą - przy czym podpisanie

pozwu następuje po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji, lecz przed

wydaniem wyroku przez Sąd drugiej instancji, a przeto, czy dopuszczalna jest

sanacja braku formalnego pozwu, polegająca na braku podpisu powoda w inny

sposób, niż złożenie przez powoda własnoręcznego podpisu na pozwie, a w

szczególności, czy taka sanacja jest możliwa w sposób dorozumiany, w drodze

składania przez powoda pism i oświadczeń procesowych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, spełnienie

kreatywnego wymogu skargi kasacyjnej określonego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

wymaga zawarcia w wyodrębnionym wywodzie prawnym uzasadnienia, że

w sprawie występuje przynajmniej jedna z okoliczności wskazanych w art. 398 9

k.p.c., które uzasadniają przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie jest to

obowiązek tożsamy z określonym w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c., a zatem skarżący

powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie

uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli

argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (porównaj między

innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r. V CZ 131/00, OSNC

z 2001 r., nr 10, poz. 156, z dnia 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC z 2001 r.,

nr 10, poz. 157 i z dnia 10 stycznia 2003 r. VCZ 189/02, nie publ., które zachowały

aktualność).

Nie

jest

bowiem

rzeczą

Sądu

Najwyższego

poszukiwanie

w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych argumentów skarżącego odnoszących się do

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, które powinny

znaleźć się w odrębnym wywodzie prawnym.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, jeżeli strona, jako uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje na występowanie

w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc na przesłankę z art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., powinna zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie

z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których zagadnienie to powstało, a także

wskazać argumenty prawne, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych

(porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r.

II CZ 35/01, OSNC z 2002 r., nr 1, poz. 11 i z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05,

nie publ.). Ze względu na publiczne cele, jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez

Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, skarżący powinna wykazać także, że jest to

zagadnienie prawne istotne, a jego rozstrzygnięcie będzie miało ważne znaczenie

dla praktyki sądowej. Zagadnienie to jednocześnie musi być oparte na stanie

faktycznym i prawnym sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną i być istotne

także z punktu widzenia rozstrzygnięcia tej sprawy.

Wszystkich tych elementów brak w skardze kasacyjnej strony powodowej,

w której uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania sprowadza się do

opisu niektórych elementów stanu faktycznego sprawy i przedstawienia pytania

niezupełnie do nich nieadekwatnego.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

odrzucił skargę kasacyjną, a na wniosek pełnomocnika z urzędu strony powodowej

orzekł na podstawie § 2 ust. 3, oraz § 15 i 16 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.) o należnym mu wynagrodzeniu za udzielenie z urzędu pomocy

prawnej w postępowaniu kasacyjnym.