III CSK 177/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 177/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku EK

przy uczestnictwie MW

o podział majątku dorobkowego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K., na skutek

apelacji

wnioskodawczyni

i

uczestnika

postępowania,

zmienił

zaskarżone

postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie o

podział majątku dorobkowego.

Uczestnik postępowania MW zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego

skargą kasacyjną. Zarzucił w niej naruszenie przepisów postępowania w postaci

pominięcia art. 228 § 1 k.p.c., a także naruszenie art. 623 k.p.c. Wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie

dopuszczalności

skargi

kasacyjnej

w

postępowaniu

nieprocesowym zostało unormowane w sposób autonomiczny i wyczerpujący w art.

5191 k.p.c. Z treści § 2 tego artykułu wynika, że dopuszczalność skargi kasacyjnej

w sprawach o podział majątku wspólnego między małżonkami uzależniona została

od określonej wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarga kasacyjna nie jest

dopuszczalna, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt

tysięcy złotych.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że wartością

przedmiotu zaskarżenia w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu

wspólności majątkowej między małżonkami jest wartość poszczególnych rzeczy

i praw, których objęcie lub nieobjęcie rozstrzygnięciem sądu albo sposób ich

podziału kwestionuje skarżący, a także wartość roszczeń dochodzonych w tych

sprawach,

będących

przedmiotem

zaskarżenia

(zob.

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11).

Uczestnik

postanowienie

postępowania

Sądu

MW

Okręgowego

formalnie

w

całości,

zaskarżył

jednak

skargą

w

kasacyjną

rzeczywistości

zakwestionował jedynie rozstrzygnięcie w zakresie przyznania wnioskodawczyni na

wyłączną własność nieruchomości lokalowej przy ul. C. w K. (bliżej opisanej w

uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego) i nie przyznania tej nieruchomości

na jego rzecz, a także zarzucił, że „nakład wnioskodawczyni z majątku odrębnego

na wspólne mieszkanie stanowił jedynie niewielki procent jego wartości rynkowej i

nie przeprowadzenia w tym zakresie ustaleń w jakim procencie nakład

wnioskodawczyni w 1987 r. pozostawał w stosunku do rynkowej wartości

mieszkania”.

Kwota podana przez uczestnika postępowania jako wartość przedmiotu

zaskarżenia, tj. 187.430 zł stanowi równowartość całego majątku dorobkowego

byłych małżonków, a nie jego części, czyli interesu. Wartość nieruchomości

lokalowej przy ul. C. została określona na kwotę 129.680 zł, natomiast interes

uczestnika

wynosi

52.865

zł

(tyle

bowiem

Sąd

Rejonowy

zasądził

od

wnioskodawczyni na rzecz uczestnika tytułem dopłaty wyrównującej udział

uczestnika). Jak bowiem już wyżej zasygnalizowano, dla określenia wartości

przedmiotu zaskarżenia w sprawie o podział majątku wspólnego, miarodajna jest

wartość rzeczy, praw lub roszczeń objętych granicami zaskarżenia, a niewątpliwie

uczestnik zakwestionował w skardze kasacyjnej tylko rozstrzygnięcie dotyczące

nieruchomości lokalowej przy ul. C.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarga kasacyjna

uczestnika postępowania jest niedopuszczalna ze względu na zbyt niską wartość

przedmiotu zaskarżenia.

Skarga kasacyjna uczestnika podlega odrzuceniu także z tej przyczyny, że

nie spełnia wymagania z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Spełnienie tego wymagania

polega na odwołaniu się do przesłanek z art. 398 9 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 października 2005 r. II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

135). W praktyce chodzi o wykazanie okoliczności, które podlegają badaniu w tzw.

przedsądzie, czyli występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,

potrzeby

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

i rozbieżności w orzecznictwie, nieważności postępowania oraz oczywistej

zasadności skargi (art. 3989 § 1 k.p.c.).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący stwierdził, że rozpoznanie skargi jest uzasadnione ze względu na

„rodzące się na tle sprawy pytanie jak należy oceniać nabyte w przeszłości

reglamentowane dobra majątkowe przez współmałżonków”. Tak sformułowany

wniosek nie spełnia wymagań z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Wymaganie zawarcia

w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego

uzasadnienia stanowi element konstrukcyjny skargi, którego niedochowanie

powoduje, że skarga dotknięta jest brakiem nieusuwalnym i w związku z tym

podlega odrzuceniu a limine.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna okazała się niedopuszczalna

i w związku z tym podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).