III CSK 161/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 161/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa KM

przeciwko PM

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 27 września 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację

pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w W., który usunął pozwanego PM wraz

z rzeczami i osobami reprezentującymi jego prawa z lokalu mieszkalnego nr 3 w W.

przy ul. Ś. nr 5, dla którego w Sądzie Rejonowym w W. prowadzona jest księga

wieczysta KW nr [...].

Sądy obu instancji ustaliły między innymi, że przedmiotowy lokal stanowi

odrębną nieruchomość, której właścicielem jest powód, a pozwany zajmował

mieszkanie na podstawie łączącej strony umowy użyczenia. Powództwo zostało

uwzględnione na podstawie art. 222 § 1 k.c. w zw. z art. 716 k.c.

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego pozwany

jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał kwotę 101 600 zł, a na wezwanie

Sądu Okręgowego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie tygodnia pod

rygorem jej odrzucenia, przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia przy

odpowiednim zastosowaniu reguł wynikających z art. 23 k.p.c. oraz wyjaśnienia, co

składa się na kwotę 101 600 zł wskazaną w skardze kasacyjnej jako wartość

przedmiotu zaskarżenia, wyjaśnił, że sprawa nie jest sprawą o wydanie przedmiotu

najmu i nie ma w niej zastosowania art. 23 k.p.c., a wskazana w skardze kasacyjnej

kwota odpowiada wartości mieszkania i jest prawidłowo podaną wartością

przedmiotu zaskarżenia.

W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

z powodu jej oczywistej zasadności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu wobec nie usunięcia w terminie jej

braku polegającego na niewskazaniu właściwej wartości przedmiotu zaskarżenia,

a także dlatego, że nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania.

Rozpoznawana sprawa jest sprawą o prawo majątkowe, w której

dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Określenie wartości przedmiotu zaskarżenia podlega regułom wskazanym

w przepisach k.p.c. dotyczących wartości przedmiotu sporu, które stosuje się

odpowiednio. Sąd nie jest związany wskazaną przez stronę wartością przedmiotu

zaskarżenie i może żądać wskazania wartości właściwej, jeżeli skarżący określił

wartość niezgodnie z regułami wynikającymi z właściwych przepisów.

W rozpoznawanej sprawie Sądy obu instancji zaniechały doprowadzenia do

właściwego określenia przez strony wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia aż do

chwili wniesienia przez pozwanego skargi kasacyjnej. W sprawie, w której

właściciel odrębnej nieruchomości mieszkaniowej żądał jej wydania przez

pozwanego zajmującego lokal na podstawie użyczenia, do określenia wartości

przedmiotu sporu i zaskarżenia ma zastosowanie art. 23 2 k.p.c. stanowiący, że

w sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego lub na

podstawie tytułu innego niż najem lub dzierżawa, wartość przedmiotu sporu oblicza

się przyjmując, stosownie do rodzaju nieruchomości i sposobu korzystania z niej,

podaną przez powoda sumę odpowiadającą trzymiesięcznemu czynszowi najmu

lub dzierżawy należnemu od danego rodzaju nieruchomości. Nie jest zatem

wartością przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej wartość

mieszkania i pozwany obowiązany był, na wezwanie Sądu Okręgowego, wskazać

właściwie wyliczoną wartość, według zasad art. 232 k.p.c. Wprawdzie Sąd błędnie

wskazał jako podstawę określenia tej wartości reguły zawarte w art. 23 zamiast

w art. 232 k.p.c., jednak nie ma to znaczenia dla oceny, że skarżący nie wykonał

zarządzenia Sądu. Po pierwsze bowiem reguły określone w tych przepisach są co

do zasady takie same (chodzi o czynsz najmu lub dzierżawy), a po wtóre pozwany

nie wykonał zarządzenia Sądu w żadnym zakresie, dokonując samodzielnie

określenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie mającego jakichkolwiek podstaw

prawnych. Z tych względów skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie

art. 3986 § 3 w zw. z art. 3984 § 2 k.p.c.

Niezależnie od tego podlega ona także odrzuceniu na podstawie art. 398 6 §

3 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie spełnia bowiem wymogów tego przepisu

wskazanie, jako uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, że

skarga jest oczywiście uzasadniona. Dla spełnienia wymogów art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. nie wystarczy bowiem jedynie powtórzenie jednej z przesłanek ustawowych

przedsądu, określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Jeżeli wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ma za podstawę przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.,

skarżący powinien wykazać, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym

naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych jego zasad obowiązujących

w praworządnym

państwie,

widocznym

prima

facie,

przy

wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Chodzi więc o wykazanie kwalifikowanego

przypadku naruszenia prawa przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna

pozwanego nie spełnia tego wymogu i także z tej przyczyny podlega odrzuceniu.