III CSK 157/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 157/06

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku T.Ś.

przy uczestnictwie [...]

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w L.

z dnia 17 września 2005 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. Sąd Okręgowy w L. sprostował

oczywistą omyłkę zawartą w postanowieniu tego Sądu z dnia 17 września 2005 r.,

oddalającego apelację wnioskodawcy T.Ś.,

wniesioną od postanowienia Sądu

Rejonowego w P. z dnia 20 kwietnia 2005 r.

Skargę kasacyjną wniósł wnioskodawca T.Ś.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania i jego uzasadnienia, podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,

wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia lub zmiany – powinna zawierać, jako jeden z elementów

konstrukcyjnych, oznaczenie zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem

zakresu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że każde z ww. wymagań skargi

kasacyjnej ma samodzielny byt i nie spełnienie któregokolwiek z nich stanowi brak

istotny, nienaprawialny w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, zatem

skarga kasacyjna dotknięta tym brakiem podlega odrzuceniu a limine (uchwała

składu siedmiu sędziów z dnia 30 kwietnia 1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938, poz.

303 oraz postanowienia z dnia 4 lutego 2000r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8,

poz. 147, z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59,

z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151, z dnia

21 lipca 2005 r., V CSK 15/05, niepubl. oraz z dnia 26 października 2005 r., III CSK

23/05, niepubl.).

Ustawodawca nie wskazał, w jaki sposób ma nastąpić prawidłowe

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, należy jednak uznać, odwołując się do art.

126 § 1 w związku z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c., że chodzi o wskazanie danych

pozwalających na jednoznaczną identyfikację skarżonego orzeczenia oraz

określenie granic rozpoznania kasacyjnego (por. art. 39813 § 1 k.p.c.). Z tych

względów Sąd Najwyższy wyjaśnił, że oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

następuje przez wskazanie sądu, który wydał zaskarżony wyrok, sygnatury akt,

daty wydania wyroku, imion i nazwisk stron oraz przedmiotu sprawy (por.

postanowienia z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05 oraz z dnia 13 listopada 2003 r.,

I CK 373/03, niepubl.).

Należy podkreślić, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek

zaskarżenia, realizujący interes publiczny w postaci usuwania rozbieżności

w orzecznictwie sądów powszechnych oraz wspomagający rozwój prawa, powinna

być tak skonstruowana i zredagowana, aby Sąd Najwyższy, a tym bardziej strona

przeciwna i Prokurator Generalny (por. art. 3988 k.p.c.), nie musieli poszukiwać,

a tym bardziej „domyślać się” wszystkich jej elementów. Gwarancją fachowości

oraz prawniczej poprawności sporządzania skarg jest m.in. przymus adwokackoradcowski ustanowiony w art. 871 k.p.c. (por. postanowienie z dnia 8 czerwca 2004

r., V CK 353/04, niepubl.; z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001,

nr 10, poz. 156; BSN 2001, nr 5, s. 12; MoP 2001, nr 13, s. 691; z dnia 26 maja

1997 r., II CKN 189/97, niepubl.; z dnia 16 października 1997 r., II CKN 390/97,

niepubl.; wyrok z dnia 19 marca 1997 r., II CKN 16/97, niepubl.; z dnia 5 grudnia

1996 r., I PKN 33/96, OSNAPUS 1997, nr 14, poz. 250).

Z wniesionej skargi wynika, że skarżący nie spełnił wymagania określonego

w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż błędnie, a w każdym razie nieprecyzyjnie oznaczył

datę wydania zaskarżonego orzeczenia oraz nie wskazał stron postępowania. Jest

tak dlatego, że wnioskodawca zaskarżył orzeczenie z dnia 24 grudnia 2005 r.,

podczas gdy zarzuty i wnioski kasacyjne orzeczenia tego nie dotyczą; owszem,

mogłyby dotyczyć postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 17 września 2005

r., jednak tego postanowienia wnioskodawca nie zaskarżył.

Należy zauważyć, że wprawdzie skarżący w piśmie procesowym z dnia

10 marca 2006 r. wskazał w sposób prawidłowy strony postępowania, to jednak

okoliczności te nie podlegają uzupełnieniu na podstawie art. 3986 § 1 k.p.c.

Z tych względów skarga kasacyjna podlega odrzuceniu (art. 398 6 § 3 k.p.c.

w związku z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.).