III CSK 153/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 153/05

POSTANOWIENIE

Dnia 30 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

Protokolant Iwona Budzik

w sprawie z wniosku Gminy Miasta K.

przy uczestnictwie A. N. oraz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K.

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 30 marca 2006 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika A. N.

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 września 2005 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika A. N. na rzecz

wnioskodawczyni kwotę 2700 zł. (dwa tysiące siedemset

złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Sąd Okręgowy w K. – na skutek

apelacji Gminy Miasta K. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 31

stycznia 2005 r. – zmienił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że z dniem 1

stycznia 1985 r. Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie prawo własności

nieruchomości położonej w K., stanowiącej działkę nr 37 obr. 62 o obszarze

0.06.33 ha, objętej księgą wieczystą nr […] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w K.

Za podstawę orzeczenia Sąd Okręgowy przyjął następujące ustalenia faktyczne.

Nieruchomość o obszarze 0.06.33 ha położona w K., oznaczona w ewidencji

jako działka nr 37 obr. 62, objęta księgą wieczystą nr […], powstała z pgr. 591/2,

przeniesionej z Lwh […] P. po jego zamknięciu. Przed drugą wojną światową

nieruchomość ta była własnością L. L. i jej syna A. L., obecnie N. Pismem z dnia 26

listopada 1938 r. L. L., w imieniu własnym i małoletniego syna A., wystąpiła do

Zarządu Miejskiego w K. o pozwolenie na budowę na przedmiotowej nieruchomości

dwupiętrowego domu mieszkalnego. W dniu 9 grudnia 1938 r. uzyskała pozwolenie

i niezwłocznie przystąpiła do rozpoczęcia robót budowlanych. Suterena wykonana

została przed wojną, z tym że jeszcze po wybuchu wojny budowa była

kontynuowana w imieniu L. L. i jej małoletniego syna. Ostatecznie, już w trakcie

działań wojennych, budynek ukończyli Niemcy, którzy połączyli go z budynkiem

posadowionym na sąsiedniej działce. Uchwałą Prezydium Miejskiej Rady

Narodowej w K. z dnia 5 lutego 1957 r. przedmiotowy budynek został przejęty na

potrzeby wojska i przekazany Korpusowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który z

kolei w dniu 16 maja 1957 r. przekazał go protokolarnie Miejskiemu Zarządowi

Budynków Mieszkalnych w K. Postanowieniem z dnia 29 września 1959 r. Sąd

Powiatowy w K. stwierdził, że z dniem 31 grudnia 1955 r. Skarb Państwa nabył

przedmiotową nieruchomość na mocy art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o

majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13, poz. 87 ze zm. – dalej:

„dekret z dnia 8 marca 1946 r.”). Na podstawie tego postanowienia w wykazie

hipotecznym Lwh […] jako właściciela nieruchomości wpisano Skarb Państwa.

Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej zarządzało nieruchomością, dbało o

utrzymanie budynku, przeprowadzało remonty i pobierało czynsz od mieszkańców,

którzy za właściciela kamienicy uważali Skarb Państwa.

Wojewoda K. decyzją z dnia 2 września 1994 r., wydaną na podstawie art.

18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o

samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32,

poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przedmiotowej nieruchomości przez Gminę K.

W dniu 9 kwietnia 1969 r. zmarła L. L.. Spadek po niej – w zakresie

nieruchomości położonej w Polsce – nabył w całości syn A. N., który w dniu 18

sierpnia 1991 r. wniósł do Sądu Rejonowego w K. skargę o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 29 września

1959 r. Po rozpoznaniu tej skargi, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 1 grudnia

1994 r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, ze wniosek Skarbu

Państwa o stwierdzenie nabycia nieruchomości w trybie dekretu z dnia 8 marca

1946 r. oddalił. W dniu 14 grudnia 1994 r. w Lwh […] ujawniono zmianę oznaczenia

pgr 591/2 na działkę nr 37, po czym działkę tę przeniesiono do księgi wieczystej nr

[…], a wykaz Lwh […] zamknięto.

Protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 18 maja 1995 r. Przedsiębiorstwo

Gospodarki Mieszkaniowej „Ś.” w K. przekazało przedmiotową nieruchomość

uczestnikowi A. N.

Sąd Okręgowy podkreślił, że spór między uczestnikami dotyczył charakteru

posiadania przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa, a ściśle tego, czy

posiadanie to było posiadaniem samoistnym. Nawiązując do uchwały składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1993 r., III CZP 72/93

(OSNC 1994, nr 3, poz. 49), Sąd Okręgowy stwierdził, iż wynika z niej niemożność

zaliczenia do okresu zasiedzenia nieruchomości przez Skarb Państwa okresu

władania nieruchomością przez organy państwowe lub państwowe osoby prawne,

wykonywanego w ramach uprawnień Państwa jako podmiotu prawa publicznego.

Nie

jest

natomiast

nieruchomością

na

wyłączona

podstawie

możliwość

tytułu

zaliczenia

cywilnoprawnego,

okresu

gdyż

władania

orzecznicza

działalność sądów w sprawach cywilnych nie ma charakteru władczej ingerencji

państwa w sferę obrotu cywilnoprawnego. Naruszenie przez sąd przy rozstrzyganiu

sprawy przepisów procesowych nie może być zatem kwalifikowane samo przez się

jako przejaw imperialnej działalności Państwa. W grę wchodzić muszą – jak

wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 25 października 1996 r.,

III CZP 83/96 (OSNC 1997, nr 5, poz. 47) – jakieś szczególne okoliczności mające

związek z utratą przez osobę zainteresowaną prawa podmiotowego z przyczyn

leżących po stronie organów państwowych, wykorzystujących posiadane imperium

dla osiągnięcia skutków cywilnoprawnych w drodze pozaprawnej lub przy

nadużyciu prawa. Podobny wniosek wypływa z uzasadnienia postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 25 czerwca 2003 r., III CZP 35/03 (niepubl.). Podzielając

stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach, Sąd Okręgowy uznał, że

pierwotnie Skarb Państwa władał wprawdzie przedmiotową

nieruchomością na

skutek swojego władczego działania, jednak z chwilą wydania postanowienia z dnia

29 września 1959 r. jego władanie utraciło taki charakter. Nieruchomość została

z tą chwilą włączona do obrotu cywilnoprawnego, a Skarb Państwa – wbrew

odmiennej ocenie Sądu pierwszej instancji – stał się jej posiadaczem samoistnym

w złej wierze. W tej sytuacji Skarb Państwa, zgodnie z art. XLI § 2 przepisów

wprowadzających k.c., nabył własność nieruchomości przez zasiedzenie z dniem

1 stycznia 1985 r.

W skardze kasacyjnej złożonej od postanowienia Sądu Okręgowego

uczestnik A. N., powołując się na obydwie podstawy określone w art. 398 3 § 1

k.p.c., wnosił o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie

apelacji od postanowienia Sądu pierwszej instancji ewentualnie uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ramach pierwszej podstawy

kasacyjnej wskazał na naruszenie przepisów art. 172 k.c. w brzmieniu

obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 28 lipca 1990 r.

o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321) w związku z art. 336

k.c. i art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej

władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że Skarb

Państwa od chwili wydania postanowienia z dnia 29 września 1959 r.,

stwierdzającego nabycie przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 34 dekretu

z dnia 8 marca 1946 r., był jej samoistnym posiadaczem na zasadach dominium,

podczas gdy Skarb Państwa był posiadaczem tej nieruchomości od dnia 5 lutego

1957 r. na zasadach imperium, oraz art. 123 § 1 pkt 1 w związku z art. 124 § 1 k.c.

przez nieuwzględnienie faktu, że skarżący i jego matka J. L. złożyli do Okręgowego

Urzędu Likwidacyjnego w K. wniosek o przywrócenie posiadania przedmiotowej

nieruchomości, który nie został dotąd rozpoznany, wobec czego do dziś nie może

biec termin konieczny do zasiedzenia. W ramach drugiej podstawy podniósł

natomiast zarzut obrazy art. 382 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez

nieuwzględnienie części zebranego materiału, a mianowicie uchwały Prezydium

Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia 5 lutego 1957 r., podjętej na podstawie art.

16 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach

jednolitej władzy państwowej, mocą której przejęto przedmiotową nieruchomość na

potrzeby Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co oznacza, że posiadanie

Skarbu Państwa było posiadaniem na zasadach imperium i z tej przyczyny nie

mogło prowadzić do nabycia własności w drodze zasiedzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przystępując w pierwszej kolejności do rozważenia drugiej podstawy

kasacyjnej, trzeba zauważyć, że w uzasadnieniu podniesionego w jej ramach

zarzutu naruszenia przepisów art. 382 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. skarżący

wskazał na nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy przy rozpoznaniu apelacji

wszystkich okoliczności faktycznych wynikających z zebranego materiału, ściśle

uchwały z dnia 5 lutego 1957 r. o przejęciu przedmiotowej nieruchomości na

potrzeby Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z której wynika, że posiadanie

Skarbu Państwa było posiadaniem na zasadach imperium, wobec czego nie mogło

prowadzić do nabycia własności w drodze zasiedzenia.

Tak

skonstruowana

podstawa

kasacyjna

musi

być

uznana

za

nieusprawiedliwioną, ponieważ jej uzasadnienie wskazuje jednoznacznie, że

skarżącemu chodzi w istocie o błąd w subsumcji, czyli jedną z postaci naruszenia

prawa materialnego, objętą podstawą kasacyjną z art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c. Fakt

podjęcia w dniu 5 lutego 1957 r. przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K.

uchwały o przejęciu nieruchomości na potrzeby Korpusu Bezpieczeństwa

Wewnętrznego znalazł bowiem odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy

przyjętym za podstawę zaskarżonego postanowienia, a prawidłowe odniesienie

normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, czyli właściwe

skonfrontowanie okoliczności stanu faktycznego z hipotezą normy prawnej i

poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy jest już

zastosowaniem prawa materialnego (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego

z dnia 25 marca 1999 r., III CKN 206/98, OSNC 1999, nr 10, poz. 183). Stąd

sprowadzanie

istoty

postawionego

zarzutu

na

grunt

naruszeń

przepisów

postępowania pozbawia go jakiegokolwiek znaczenia jako podstawy zaskarżenia z

art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.

Rozważenie zarzutów przytoczonych w ramach pierwszej podstawy

kasacyjnej trzeba rozpocząć od przypomnienia, że, zgodnie z art. 398 13 § 1 k.p.c.,

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz

w granicach podstaw, przy czym w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod

rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 172 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed

dniem 1 października 1990 r. w związku z art. 336 k.c., skarżący zakwestionował

ocenę Sądu Okręgowego, wyrażającą się uznaniem Skarbu Państwa za

samoistnego posiadacza nieruchomości. Zdaniem skarżącego, Skarb Państwa nie

mógł uzyskać statusu samoistnego posiadacza nawet po wydaniu postanowienia

z dnia 29 września 1959 r., stwierdzającego nabycie własności na podstawie art. 34

dekretu z dnia 8 marca 1946 r., ponieważ już wcześniej, od dnia 5 lutego 1957 r.,

był posiadaczem tej

nieruchomości na zasadach imperium, a wadliwe

postanowienie z dnia 29 września 1959 r. nie mogło zmienić tego stanu.

W związku z przytoczonym zarzutem trzeba zauważyć, że przedmiotowa

nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa już przed dniem 5 lutego

1957 r., uznana została bowiem za mienie opuszczone w rozumieniu art. 1 dekretu

z dnia 8 marca 1946 r. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale Całej Izby Cywilnej

z dnia 24 maja 1956 r. z uzupełnieniem wprowadzonym uchwałą z dnia

26 października 1956 r., 1 CO 9/56, przepisy powołanego dekretu nie miały

charakteru norm zmierzających do nacjonalizacji, zasadniczym ich celem było

bowiem zabezpieczenie mienia obywateli, którzy w związku z wojną utracili jego

posiadanie. Przepisy te zakładały, że do czasu nabycia własności majątku

opuszczonego w trybie art. 34 Skarb Państwa jest jedynie jego zarządcą, a więc nie

włada

tym

majątkiem

„jak

właściciel”

(cum

animo

rem

sibi

habendi).

Upaństwowienie mienia opuszczonego traktowane było przy tym jako ostateczność,

którą przyjęto tylko dlatego, że szkodliwy z punktu widzenia gospodarczego stan

tymczasowości nie mógł trwać bez żadnych ograniczeń (zob. OSN 1957, nr 1, poz.

1).

Wyjątkowy charakter przepisów dekretu z dnia 8 marca 1946 r.,

ukierunkowanych na zabezpieczenie i uporządkowanie stanu prawnego mienia

opuszczonego w związku z wojną, oraz bezwzględnie obowiązujący ich charakter

stanowiły przeszkodę do przekształcenia władztwa wykonywanego przez Państwo

nad nieruchomościami opuszczonymi w posiadanie cywilnoprawne. Z tej przyczyny

Skarb Państwa nie mógł przekształcić w posiadanie władztwa nad objętą w zarząd

nieruchomością opuszczoną przed upływem terminu dziesięciu lat, określonego

w art. 34 ust. 1 lit. a dekretu.

W okresie od objęcia przedmiotowej nieruchomości jako opuszczonej do

dnia 31 grudnia 1955 r. Skarb Państwa nie był zatem jej posiadaczem ani nie mógł

przekształcić wykonywanego władztwa w posiadanie. Po upływie wspomnianego

terminu możliwość przekształcenia zarządu sprawowanego nad nieruchomościami

opuszczonymi w posiadanie Skarbu Państwa lub innych osób prawnych nie była

natomiast

wyłączona

(zob.

postanowienia

Sądu

Najwyższego

z

dnia

29 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 38, z dnia

16 października 1998 r., III CKN 644/97, OSNC 1999, nr 4, poz. 76, z dnia

19 grudnia 2000 r., V CKN 767/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 110, oraz z dnia

11 lipca 2002 r., IV CKN 1218/00, niepubl.).

Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem, którego notabene

skarżący nie kwestionuje, władanie nieruchomością na podstawie prawomocnego

postanowienia sądu o nabyciu własności nieruchomości przez przemilczenie, na

podstawie art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r., było posiadaniem

samoistnym. Prawomocne postanowienie stanowiło bowiem dla Skarbu Państwa,

występującego w roli podmiotu prawa cywilnego, tytuł do władania nieruchomością

w imieniu własnym. Oceny tej nie zmienia przy tym fakt, że w 1994 r., na skutek

wznowienia postępowania, postanowienie to uległo zmianie, a wniosek Skarbu

Państwa o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości opuszczonej został

oddalony (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1996 r., III CZP

83/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 47, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

29 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 38, z dnia

16 października 1998 r., III CKN 644/97, OSNC 1999, nr 4, poz. 76, z dnia

8 grudnia 1999 r., II CKN 614/98, OSNC 2000, nr 6, poz. 115, z dnia 19 grudnia

2000 r., V CKN 767/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 110, oraz z dnia 25 czerwca 2003

r., III CZP 35/03, Prok. i Pr. 2004/2/32 ).

Trzeba dodać, że prezentowany przez skarżącego pogląd, sprzeciwiający

się

możliwości

kwalifikowania

jako

posiadania

władania

nieruchomością

wykonywanego przez organy państwowe lub państwowe osoby prawne w ramach

uprawnień Państwa jako podmiotu prawa publicznego, tj. w ramach sfery działania

Państwa określanej mianem imperium, nie jest jedynym poglądem przyjmowanym

w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia

21 września 1993 r., III CZP 72/93, Sąd Najwyższy istotnie stanął na stanowisku,

że rzecz objęta przez Państwo we władanie w ramach sprawowanych zadań

publicznych może stać się przedmiotem posiadania tylko w razie jej wprowadzenia

do obrotu cywilnego lub na szczególnej podstawie prawnej. Pogląd wyrażony w tej

uchwale przyjmowany był w innych idących jej śladem orzeczeniach Sądu

Najwyższego (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1996

r., II CRN 65/96, niepubl., z dnia 25 października 1996 r., III CZP 83/96, OSNC

1997, nr 5, poz. 47, oraz z dnia 29 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997,

nr 4, poz. 38). W późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażone zostało

jednak także odmienne stanowisko, negujące zasadność powyższego poglądu,

jako pozostającego w sprzeczności z art. 336 i art. 172 k.c. Przykładem tego

kierunku wykładni są postanowienia z dnia 9 maja 2003 r., V CK 24/03, niepubl.,

z dnia 9 maja 2003 r., V CK 13/03, OSP 2004, nr 4, poz. 53, z dnia 13 stycznia

2004 r., V CK 131/03, niepubl., z dnia 11 lutego 2004 r., III CK 68/03, niepubl., oraz

z dnia 13 października 2005 r., I CK 162/05, niepubl.), w których Sąd Najwyższy

przyjął, że o posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą,

wobec czego odpowiadające wykonywaniu własności państwowej zarządzanie

nieruchomością przez organ państwowy było, bez względu na sposób uzyskania

władztwa, jednoznaczne z samoistnym posiadaniem nieruchomości przez Skarb

Państwa.

Powyższa rozbieżność stanowisk nie ma jednak znaczenia dla oceny

trafności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej kwalifikacji władztwa

wykonywanego przez Skarb Państwa. Przyjmując w ślad za skarżącym pogląd

wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia

21 września 1993 r., III CZP 72/93, trzeba bowiem podkreślić, że – wbrew

odmiennemu poglądowi wyrażonemu w skardze kasacyjnej – po dniu 31 grudnia

1955 r. nie było przeszkód do przekształcenia władztwa sprawowanego przez

Państwo w ramach funkcji publicznych w posiadanie Skarbu Państwa. Podniesiony

przez skarżącego zarzut naruszenia art. 336 w brzmieniu obowiązującym przed

dniem 1 października 1990 r. w związku z art. 336 k.c. uznać trzeba zatem za

nieuzasadniony.

Nie można również zgodzić się z zarzutem obrazy art. 123 § 1 pkt 1

w związku z art. 124 § 1 k.c. przez nieuwzględnienie, że złożenie do Okręgowego

Urzędu Likwidacyjnego w K. wniosku o przywrócenie posiadania przedmiotowej

nieruchomości, który do dziś nie został rozpoznany, było czynnością powodującą

przerwanie biegu zasiedzenia.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale Całej Izby Cywilnej z dnia 24 maja

1956 r. z uzupełnieniem wprowadzonym uchwałą z dnia 26 października 1956 r., 1

CO 9/56, do biegu terminu wskazanego w art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca

1946 r. miały odpowiednie zastosowanie przepisy o przerwie zasiedzenia, wobec

czego bieg tego terminu ulegał przerwie m.in. na skutek złożenia do dnia

31 grudnia 1948 r. przez jedną z osób wymienionych w art. 15 i 16 dekretu wniosku

o przywrócenie posiadania nieruchomości opuszczonej do sądu bądź do organu

likwidacyjnego lub do jednostki zarządzającej nieruchomością. Skierowany przez

skarżącego oraz jego matkę wniosek do Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego w K.

o przywrócenie posiadania spowodował zatem przerwanie biegu dziesięcioletniego

terminu przemilczenia z art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r., co

doprowadziło ostatecznie – po wznowieniu postępowania – do oddalenia wniosku o

stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości. Nie jest to

jednak równoznaczne z przerwaniem biegu zasiedzenia na podstawie art. 123 § 1

pkt 1 k.c., zwłaszcza że objęcie nieruchomości w posiadanie samoistne, które

mogło w ogóle prowadzić do zasiedzenia, nastąpiło dopiero po uprawomocnieniu

się postanowienia z dnia 29 września 1959 r. Z tej już tylko przyczyny wywody

skarżącego, upatrującego przerwania biegu zasiedzenia w złożeniu do organu

likwidacyjnego wniosku o przywrócenie posiadania, nie mogą być uznane za trafne.

Z powyższych względów, skoro zarzuty przytoczone w ramach pierwszej

podstawy kasacyjnej okazały się również nieuzasadnione, a nie zachodzi

nieważność postępowania podlegająca wzięciu pod rozwagę z urzędu, Sąd

Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. oddalił skargę kasacyjną, postanawiając

o kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99

w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c.

jc