III CSK 144/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 144/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Z. K. i in. , przeciwko "R." sp. z o.o. w K. i in. , o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 lipca 2006 r.,

odrzuca skargę

kasacyjną i nie obciąża powodów kosztami

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w K. z dnia 18 kwietnia 2005 r. w ten sposób, że oddalił powództwo

[…] o zapłatę w stosunku do Skarbu Państwa – Wojewody M. i Gminy Miejskiej K.

Wyrok Sądu Apelacyjnego powodowie zaskarżyli skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia

zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę

orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany – powinna

zawierać, jako jeden z elementów konstrukcyjnych, wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że brak okoliczności uzasadniających

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

jest

tzw.

brakiem

istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, zatem

skarga

kasacyjna

dotknięta

tym

brakiem

podlega

odrzuceniu

a

limine

(postanowienie z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147,

uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r.,

C III 319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303, postanowienie z dnia 16 października 1997 r.,

II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59 lub postanowienie z dnia 21 marca

2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi

odnosić się do przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c., skarżący powinien

zatem wskazać jako okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i uzasadnić

dlaczego jest ono istotne, albo że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów i wskazać przepisy wymagające wykładni Sądu Najwyższego i na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości lub przedstawić rozbieżności

występujące w orzecznictwie sądów, albo że zachodzi nieważność postępowania

lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, przy czym należy to wykazać

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, Biul. SN 2001, nr 6,

s. 11 oraz z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Sąd

Najwyższy

podkreślił

także,

że

prawidłowe

sformułowanie

istotnego

zagadnienia prawnego polega na wysłowieniu go oraz przytoczeniu argumentów

prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (postanowienia z dnia

7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, niepubl. oraz z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, nr 1, poz. 11).

Tymczasem skarżący ograniczyli się do stwierdzenia, że prawidłowe

zastosowanie przepisów wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych „ma na

gruncie

przedmiotowej

sprawy

znaczenie

kluczowe

dla

oceny

momentu

wystąpienia szkody oraz, co wynikać będzie z tego ustalenia, charakteru

powiązania przyczynowo-skutkowego pomiędzy tą

szkodą a bezprawnymi

działaniami funkcjonariuszy państwowych oraz funkcjonariuszy terytorialnego,

co należy uznać za istotne zagadnienie prawne”. Taka metoda argumentacji nie

stanowi, w świetle

judykatury Sądu

Najwyższego,

spełnienia

wymagania

określonego w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c., gdyż w rzeczywistości jest tylko próbą

mechanicznego

–

pozbawionego

głębszej

analizy

jurydycznej

–

nadania

uzasadnieniu podstaw kasacyjnych rangi zagadnienia prawnego, mającego

usprawiedliwiać przyjęcie skargi do rozpoznania.

Z tych względów skargę kasacyjną należało odrzucić jako niedopuszczalną

(art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

jz