III CSK 144/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 144/06

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa J. P.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 listopada 2005 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

J. P. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2005 r.

Skargę kasacyjną wniósł powód J. P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania i jego uzasadnienia, podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia,

wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu

żądanego uchylenia lub zmiany – powinna zawierać, jako jeden z elementów

konstrukcyjnych, oznaczenie zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem

zakresu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że każde z ww. wymagań skargi

kasacyjnej ma samodzielny byt i niespełnienie któregokolwiek z nich stanowi brak

istotny, nienaprawialny w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, zatem

skarga kasacyjna dotknięta tym brakiem podlega odrzuceniu a limine (uchwała

składu siedmiu sędziów z dnia 30 kwietnia 1938 r., C III 319/37, Zb. Urz. 1938,

poz. 303 oraz postanowienia z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr

7-8, poz. 147, z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4,

poz. 59, z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151,

z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 15/05, niepubl. oraz z dnia 26 października 2005 r.,

III CSK 23/05, niepubl.).

Ustawodawca nie wskazał, w jaki sposób ma nastąpić prawidłowe

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, należy jednak uznać, odwołując się do art.

126 § 1 w związku z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c., że chodzi o wskazanie danych

pozwalających na jednoznaczną identyfikację skarżonego orzeczenia oraz

określenie granic rozpoznania kasacyjnego (por. art. 39813 § 1 k.p.c.). Z tych

względów Sąd Najwyższy wyjaśnił, że oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

następuje przez wskazanie sądu, który wydał zaskarżony wyrok, sygnatury akt,

daty

wydania

wyroku,

imion

i

nazwisk

stron

oraz

przedmiotu

sprawy

(por. postanowienia z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 60/05 oraz z dnia 13 listopada

2003 r., I CK 373/03, niepubl.).

Przy takiej interpretacji nie może schodzić z pola widzenia fakt, że skarga

kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, realizującym interes

publiczny w postaci usuwania rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych

oraz wspomaga rozwój prawa. Z tego względu powinna być ona tak skonstruowana

i zredagowana, aby Sąd Najwyższy, a tym bardziej strona przeciwna i Prokurator

Generalny (por. art. 3988 k.p.c.), nie musieli poszukiwać, a tym bardziej „domyślać

się” wszystkich jej elementów. Gwarancją fachowości oraz prawniczej poprawności

sporządzania skarg jest m.in. przymus adwokacko-radcowski ustanowiony w art.

871 k.p.c. (por. postanowienie z dnia 8 czerwca 2004 r., V CK 353/04, niepubl.;

z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156; BSN 2001, nr

5, s. 12; MoP 2001, nr 13, s. 691; z dnia 26 maja 1997 r., II CKN 189/97, niepubl.;

z dnia 16 października 1997 r., II CKN 390/97, niepubl.; wyrok z dnia 19 marca

1997 r., II CKN 16/97, niepubl.; z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 33/96, OSNAPUS

1997, nr 14, poz. 250).

Z wniesionej skargi wynika, że skarżący nie spełnił wymagania określonego

w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie wskazał sądu, który wydał zaskarżony wyrok,

ani daty jego wydania i przedmiotu sprawy.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 398 6 § 2 k.p.c.).

jz