III CSK 143/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 143/13

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prokuratury Okręgowej w K.

przy uczestnictwie S. sp. z o.o. w O.

o wpis w księdze wieczystej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 lipca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 24 października 2012 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej punkt

pierwszy postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24

października 2012 r.,

2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

w pozostałym zakresie,

3. zasądza od uczestnika postępowania S. sp. z o.o.

w

O. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie Sądu

Okręgowego w K. z dnia 24 października 2012 r. w całości. W punkcie pierwszym

tego postanowienia Sąd Okręgowy sprostował niedokładność w oznaczeniu

wnioskodawcy zawartą w komparycji zaskarżonego apelacją postanowienia. Od

tego rodzaju orzeczeń skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. W tej części skarga

kasacyjna uczestnika postępowania podlegała zatem odrzuceniu na podstawie aft.

3986 § 3 k.p.c.

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

-

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne

-

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

-

zachodzi nieważność postępowania

-

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania zawiera wniosek o jej przyjęcie

do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność oraz potrzebę

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Analiza wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi

jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć,

że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania

z

powodu

jej

oczywistej

zasadności,

nie

znajduje

bowiem

dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie

przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania

głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi

zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia

prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym

uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez skarżącego

nie daje zaś podstaw.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 110 ustawy

o księgach wieczystych i hipotece, w zakresie wskazanym przez skarżącego przy

uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca

następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi

wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający

na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie przedstawił także argumentacji

pozwalającej stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym

zakresie.

Z tych względów orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).

jw