III CSK 139/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 139/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa S. sp. z o.o. w W.‎przeciwko S.1 sp. z o.o. w K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1211/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2014 r. Powód powołał się na to, że w sprawie mają występować dwa istotne zagadnienia prawne. Pierwsze z nich dotyczy stosowania art. 231 k.p.c. i odnosi się do tego, czy z faktu obciążenia wykonawcy robót budowlanych kosztami ponadnormatywnego zużycia betonu przez generalnego wykonawcę wynika odpowiedzialność materialna podwykonawcy, czy zakres odpowiedzialności uregulowany między wykonawcą a głównym wykonawcą może, bez wyraźnego przyjęcia przez podwykonawcę, rodzić jego odpowiedzialność finansową w stosunku do wykonawcy, i czy można uznać na podstawie domniemania faktycznego, że podwykonawca ponosi odpowiedzialność materialną wobec wykonawcy w wysokości, w jakiej odpowiedzialność tę ponosi wykonawca wobec generalnego wykonawcy.

Drugie zaś zagadnienie prawne jest związane z art. 354 k.c. i dotyczy tego, czy można obciążyć podwykonawcę za ponadnormatywne zużycie materiałów sytuacji, w której to zleceniodawca zgodnie z umową był odpowiedzialny za jego dostarczenie na teren budowy.W judykaturze Sądu Najwyższego wskazano, że przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Definicji tej nie odpowiada jednak żadne z zagadnień wskazanych przez powoda. Ograniczył się on bowiem tylko do postawienia kilku kazuistycznych pytań, opartych na własnej interpretacji okoliczności sprawy, nie przeprowadził natomiast żadnego jurydycznego, w tym nie wskazał, że postawione przezeń pytania mogą być rozbieżnie oceniane, jak również nie powołał żadnych argumentów, które mogą prowadzić do takiej rozbieżnej oceny.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. l.n