III CSK 119/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 119/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa M. G. i T. G.

przeciwko A. L. i in.,

o uznanie umów za bezskuteczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 12 lipca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Pełnomocnik pozwanych wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego oddalającego apelację pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w

K. z dnia 23 września 2005 r., którym zostało uwzględnione powództwo o uznanie

umów darowizny nieruchomości za bezskuteczne w stosunku do powodów.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, stwierdził, że „występuje

w sprawie istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów kodeksu

cywilnego dotyczących dopuszczalności uznania za bezskuteczną czynności

prawnej w sytuacji, gdy nie została wykazana niewypłacalność dłużnika”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna

zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone

wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi

kasacyjnej, którego niedochowanie powoduje, że skarga jest dotknięta brakiem

nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine.

Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9 k.p.c.,

i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego

polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga

kasacyjna została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Należy przy tym

podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych

argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie samego skarżącego.

Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem,

musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną

powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).

Przytoczone uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej pozwanych

do rozpoznania nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

Odwołując się do okoliczności wskazanej w art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c., pełnomocnik

skarżących ograniczył się jedynie do powtórzenia jej ustawowego brzmienia.

Tymczasem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

z powodu wystąpienia w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga

sformułowania

tego

zagadnienie

prawnego,

z

przytoczeniem

argumentów

prawnych, świadczących o rozbieżnych ocenach prawnych (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC z 2002 r., nr 1, poz.

11; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2005 r., V CKN 3/05, Lex

nr 180 841). Pełnomocnik pozwanych nie wykazał również, że zachodzi przesłanka

przewidziana w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Odwołanie się do tej przesłanki wymaga

bowiem przytoczenia przepisu prawa, który, mimo że budzi poważne wątpliwości,

nie doczekał się wykładni albo jego niejednolita wykładnia wywołuje – przestawione

w uzasadnieni wniosku – rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, Lex nr 57231).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 3986 § 3 k.p.c.).

kg