III CSK 104/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 104/08

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa Ochotniczej Straży Pożarnej w Ś.

przeciwko Gminie Ś.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9

października 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz pozwanej 3600 (trzy

tysiące sześćset) zł kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 października 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w K. oddalającego powództwo o zobowiązanie pozwanej

do złożenia oświadczenia woli o oddaniu powódce w użytkowanie wieczyste

oznaczonego gruntu oraz przeniesienie własności położonego na nim budynku.

Od tego wyroku powódka wniosła skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania określone w art. 3984 k.p.c.

Podział

przytoczonego

przepisu

na

dwa

paragrafy

odpowiada

rozróżnieniu,

przyjmowanemu wcześniej w orzecznictwie Sądu Najwyższego, na cechy istotne

(konstrukcyjne) skargi kasacyjnej (§ 1) i cechy skargi kasacyjnej jako pisma

procesowego (§ 2). Określone w art. 3984 § 1 k.p.c. wymagania skargi kasacyjnej – w

przeciwieństwie do wskazanych w art. 3984 § 2 k.p.c. mają charakter nieusuwalnych

wad skargi kasacyjnej i powodują odrzucenie skargi a limine (art. 398 6 k.p.c.).

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie

orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w

całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o

uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego

uchylenia i zmiany.

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

zostało

wyjaśnione,

że

spełnienie

wymagania przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia polega na tym, że

skarżący powinien wskazać, na jakiej z przewidzianych w art. 398 3 § 1 k.p.c. podstaw

kasacyjnych opiera skargę kasacyjną, przytoczyć – oznaczone numerem artykułu

(paragrafu, ustępu) ustawy – naruszone przepisy prawa i wyjaśnić, na czym ich

naruszenie polega oraz wykazać, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć

wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r.,

III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114). Zgodnie z art. 398 3 § 3 podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów.

Tymczasem powódka we wniesionej skardze kasacyjnej, nie wskazując, na jakiej

z dwóch podstaw kasacyjnych oparła skargę, zarzuciła „naruszenie art. 233 kodeksu

postępowania cywilnego przez błędną wykładnię art. 207 ustawy o gospodarce

nieruchomościami, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż pozwana nie spełnia

przesłanek

nabycia

nieruchomości

w

trybie

art.

ustawy

o gospodarce

nieruchomościami”. Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej nie odpowiada

wskazanym wyżej wymaganiom przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

W konsekwencji nie można uznać, że skarga kasacyjna powódki spełnia wymaganie

przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia

23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Nieusuwalną wadą skargi kasacyjnej jest także nieprawidłowe sformułowanie

wniosku, ograniczone do żądania „uchylenia zaskarżonego orzeczenia Sądu I i II

instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania”. Nie czyni bowiem zadość

wymaganiu określonemu w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. sformułowanie wniosku o uchylenie

wyroku bez oznaczenia zakresu żądanego uchylenia (por. postanowienie Sądu

Najwyższego: z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151; z

dnia 13 października 2005 r., II PZ 39/05, OSNP 2006, nr 17-18, poz. 274; z dnia 17

maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 136).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nawiązuje do instytucji przesądu,

uregulowanej w art. 3989 k.p.c., i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek

nałożony na skarżącego polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za

tym, aby skarga kasacyjna została przyjęta do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

Należy przy tym podkreślić, że spełnieniem tego wymagania nie jest przedstawienie

dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, istotnych

tylko w ocenie skarżącego. Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek

z przesądem, musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie może się ono jednak ograniczać

jedyni do powtórzenia ich treści, niezbędne jest przedstawienie odpowiedniego wywodu

jurydycznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II

CZ 89/05, niepubl.).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało wyjaśnione, że odwołanie się do

przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej

w postaci istotnego zagadnienia prawnego wymaga sformułowania tego zagadnienia z

przytoczeniem

wiążących

się

z

nim

konkretnych

przepisów

prawnych

oraz

przedstawienia argumentów świadczących o rozbieżnych ocenach prawnych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr

1, poz. 11; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004, nr 7-8, poz. 51; z dnia

7 czerwca 2005 r., niepubl.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga natomiast –

jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r., II CZ

102/02 (niepubl.) – wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie

wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie.

Powódka, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

odwołaniem się do przesłanek wskazanych w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., nie

przedstawiła wywodu prawnego opowiadającego wyżej przedstawionym wymaganiom.

W konsekwencji nie można uznać, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji

postanowienia (art. 3986 § 3 k.p.c. oraz art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21

k.p.c.).