III CSK 100/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 100/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa E.(...) S.A.

poprzednio R.(...) E.(...) S.A. w L.

przeciwko W.(...) S.A. w A.

o uchylenie uchwał,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada

2007 r., sygn. akt I ACa (…),

I. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej oddalenia powództwa w

odniesieniu do uchwał nr 2 i nr 4 (pkt 1) i w części rozstrzygającej o

kosztach postępowania (pkt 1 i pkt 3);

oddala apelację strony pozwanej i zasądza od strony pozwanej na rzecz

strony powodowej kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania apelacyjnego;

II. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 6.960 zł

(sześć tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Strona powodowa R.(...) E.(…) – S.A. z siedzibą w L. żądała ostatecznie (po

ograniczeniu żądania) uchylenia uchwał nr 2 i 4 Nadzwyczajnego Walnego

Zgromadzenia Akcjonariuszy (NWZA) „W.(...)” S.A. z siedzibą w A., podjętych w dniu 5

lutego 2005 r. W ocenie powoda, uchwały te godzą w interes spółki, mają na celu

pokrzywdzenie powoda jako akcjonariusza poprzez uszczuplenie przysługujących mu z

mocy statutu uprawnień i zmianę dotychczasowych zasad funkcjonowania organów

spółki

„W.(...)”,

oparte

na

ścisłej

kontroli

podejmowanych

działań

i pełnego

zaangażowania członków poszczególnych organów w ich pracę. Podniósł też

sprzeczność kwestionowanych uchwał z dobrymi obyczajami.

Sąd Okręgowy uchylił m.in. uchwały nr 2 i 4, podjęte w dniu 5 lutego 2005 r., a

Sąd Apelacyjny, rozpoznając sprawę ponownie, zmienił zaskarżony wyrok Sądu

pierwszej instancji w ten sposób, że oddalił powództwo w zakresie żądania uchylenia

uchwał nr 2 i 4.

Ustalone przez oba Sądy meriti istotne elementy stanu faktycznego, mające

znaczenie dla rozstrzygnięcia o istnieniu podstaw dla uchylenia uchwały nr 2 i 4,

były następujące.

Strona powodowa (akcjonariusz) została poinformowana o zwołaniu na dzień 5

lutego 2005 r. NWZA oraz o planowanym porządku obrad. Zgromadzenie takie odbyło

się w wyznaczonym dniu, ale Przewodnicząca zebrania (pełnomocnik akcjonariuszy P.

Ł. i M. Ł.) ostatecznie nie dopuściła do uczestniczenia w nim D. J. jako pełnomocnika

powoda - akcjonariusza, ponieważ uznała za niewystarczający do wykazania

umocowania tej osoby pisemny dokument pełnomocnictwa z dnia 1 lutego 2005 r. D. J.

nie przedłożył aktualnego odpisu właściwego sądu rejestrowego celem wykazania osób

uprawnionych do składania oświadczeń woli w imieniu akcjonariusza (spółki akcyjnej), a

inne przedkładane przez niego dokumenty (obejmujące np. wcześniej udzielone

umocowanie) okazały się - według Przewodniczącej - niewystarczające. D. J. był obecny

na Zgromadzeniu także w czasie podejmowania zaskarżonych uchwał.

W toku Zgromadzenia podjęto m.in. uchwałę nr 2 obejmującą zmiany statutu

pozwanej Spółki (6 zmian) i uchwalę nr 4, w której uchylono cały § 13 statutu. Uchwała

nr 2 odnosiła się m.in. do przedstawienia radzie nadzorczej przez zarząd raportów

finansowych, określenia quorum zarządu i rady, sposobu podejmowania uchwał przez te

organy i WZA. Uchylony zaskarżoną uchwałą nr 4 § 13 statutu obejmował szerszą

regulację dotyczącą rocznych planów finansowych spółki.

Sąd Apelacyjny przyjął istnienie legitymacji czynnej powoda na podstawie art. 422

§ 2 pkt 3 k.s.h., ponieważ pełnomocnik akcjonariusza bezzasadnie nie został

dopuszczony do udziału w NWZA w dniu 5 lutego 2005 r., mimo że dysponował

prawidłowo udzielonym umocowaniem tego akcjonariusza (art. 412 § 1 k.s.h.).

Zachowany został też termin do wytoczenia powództwa o uchylenie zaskarżonych

uchwał (art. 424 § 1 k.s.h.), ponieważ bieg tego terminu (miesięcznego) mógł rozpocząć

się dopiero od uzyskania informacji o uchwale przez akcjonariusza, a nie przez jego

pełnomocnika bezzasadnie niedopuszczonego do udziału w Zgromadzeniu.

Analizując zaskarżone uchwały (nr 2 i 4), Sąd Apelacyjny stwierdził, że strona

powodowa nie wykazała naruszenia dobrych obyczajów w związku z podjęciem tych

uchwał. Brak było bowiem podstaw do przyjęcia, że wszystkie zmiany statutu były

sprzeczne z dobrymi obyczajami lub naruszały interes spółki tylko z tego powodu, iż

zmniejszyły pierwotne kompetencje organów statutowych spółki i uprawnienia niektórych

akcjonariuszy. Spółka akcyjna jest bowiem podmiotem działalności gospodarczej, a

realizacja założonych przez nią celów wymaga niekiedy eliminowania przeszkód

hamujących jej rozwój ekonomiczny i ograniczających sprawność działania w obrocie.

Oznacza to potrzebę zwiększenia sprawności funkcjonowania spółki akcyjnej i

zapewnienia jej sprawności decyzyjnej. Z tego przede wszystkim punktu widzenia Sąd

Apelacyjny analizował treść zaskarżonych uchwał i stwierdził, że nie można przyjąć, iż

są one sprzeczne z dobrymi obyczajami, godzą w interes spółki lub mają na celu

pokrzywdzenie akcjonariusza.

W obszernej skardze kasacyjnej powoda podniesiono naruszenie art. 232 § 1

k.p.c. (skarżącemu dochodziło zapewne o art. 233 § 1 k.p.c.) i art. 328 § 2 k.p.c.

Wskazywano na naruszenie art. 422 § 1 k.p.c. przez jego błędną wykładnię

(akceptującą samą treść kwestionowanych uchwał przy jej ocenie zgodności z dobrymi

obyczajami) i błędne zastosowanie (w wyniku błędnego przyjęcia, że w ustalonym stanie

faktycznym

zaskarżone

uchwały

nie

naruszają

dobrych

obyczajów,

interesu

akcjonariusza oraz interesu spółki i że niezbędne pozostaje zawsze indywidualizowanie

dobrych obyczajów, z którymi ma być sprzeczna zaskarżona uchwała). Skarżący wnosił

o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której powództwo zostało oddalone,

ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i jego zmianę poprzez

oddalenie apelacji w zakresie, w którym nie została ona cofnięta.

W piśmie z dnia 28 lipca 2008 r. Prokurator Generalny stwierdził i umotywował

zasadność skargi kasacyjnej powoda w świetle art. 422 § 1 k.s.h.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprawdzie skarżący jako podstawę kasacyjną wskazuje kilkakrotnie naruszenie

art. 232 § 1 k.p.c., ale z treści motywacji tego zarzutu wynika, że skarżącemu chodziło o

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. Wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego skarżący

dopatruje się bowiem w nierozważeniu przez ten Sąd wszystkich okoliczności i

dowodów w niniejszej sprawie oraz braku wszechstronnego rozważenia zebranego

materiału dowodowego. Tymczasem tak ujęty zarzut nie może być skutecznie

podniesiony w skardze kasacyjnej (art. 3989 § 3 k.p.c.). Nie można też podzielić zarzutu

naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., ponieważ kwestionowanie przez skarżącego

rozstrzygnięcie

spełnia

jednak

formalne

wymogi

uzasadnienia

wyroku

sądu

odwoławczego przewidziane w tym przepisie.

Wbrew zastrzeżeniom sformułowanym w odpowiedzi na skargę kasacyjną,

żądanie powoda obejmowało także uchylenie kwestionowanych uchwał NWZA

pozwanej Spółki w oparciu o kryterium naruszenia przez te uchwały „dobrych

obyczajów” w rozumieniu art. 422 § 1 k.s.h. Świadczyć o tym mogą pisma składane

przez powoda w toku postępowania, w którym w sposób dostateczny sformułowane

zostało ostateczne żądanie (por. zwłaszcza pismo procesowe powoda z dnia 2 lipca

2005 r.). Konstatacja taka jest o tyle istotna, że w literaturze i orzecznictwie Sądu

Najwyższego przy interpretacji przepisu art. 422 § 1 k.s.h. przyjmuje się konieczność

wskazywania przez legitymowanego czynnie łącznie przynajmniej dwóch podstaw

mających uzasadniać możliwość uchylenia zaskarżonej uchwały, przewidzianych w tym

przepisie. Jeżeli zatem powód domagał się uchylenia obu uchwał NWZA „W.(...)” w

związku z tym, że – w jego przekonaniu – naruszały one dobre obyczaje i zarazem

godziły w interes spółki lub miały na celu pokrzywdzenie akcjonariusza, to spełniony

został wymóg wskazania wspomnianych, dwóch podstaw zaskarżenia uchwał spółki

akcyjnej.

Należy podzielić ogólne stwierdzenie Sądu Apelacyjnego, że „dobre obyczaje” w

rozumieniu art. 422 § 1 k.s.h. to ogólne reguły uczciwości kupieckiej, pojawiające się w

związku z prowadzeniem działalności handlowej przez przedsiębiorców. Obowiązują

one

wszystkich

uczestników

obrotu

handlowego,

w tym

–

spółki

akcyjne

(przedsiębiorców), jej organy statutowe i samych akcjonariuszy. Wychodząc z założenia,

że naruszenie dobrych obyczajów może odnosić się tylko do samej treści uchwały, a nie

już do okoliczności jej podjęcia, Sąd Apelacyjny – po szczegółowej analizie treści zmian

statutu dokonanych na podstawie kwestionowanych uchwał – doszedł do wniosku, iż

uchwały te nie są sprzeczne z dobrymi obyczajami, nie godzą w interes pozwanej Spółki

i nie mają na celu pokrzywdzenia akcjonariusza (powoda). Ograniczenie kompetencji

organów statutowych spółki i uszczuplenie uprawnień niektórych akcjonariuszy

(przewidziane w uchwale nr 4) prowadzi bowiem do eliminacji barier rozwoju spółki w

obrocie handlowym i usprawnia w konsekwencji procesy decyzyjne w Spółce. Uchylenie

na podstawie uchwały nr 2 postanowień § 13 Statutu nie ma żadnego wpływu na

ustawowe obowiązki związane ze sporządzeniem i przedstawieniem sprawozdań

finansowych Spółki, a ponadto – prowadzi do zniesienia przewidzianej wcześniej

w statucie Spółki zasady jednomyślności akcjonariuszy w zakresie głosowania nad

przyjęciem

sprawozdania.

Zasada

jednomyślności

przyjmowana

jest

bowiem

w przepisach k.s.h. jedynie w sytuacjach wyjątkowych.

Uchwała nr 2 wprowadziła 6 zmian do poprzedniego Statutu spółki w wyniku

modyfikacji postanowień rozbudowanego § 9 statutu. Najogólniej biorąc, zmiany te

doprowadziły do zmniejszenia kompetencji organów statutowych (zarządu i rady

nadzorczej), ograniczenia quorum przy podejmowaniu decyzji przez te organy, w tym

też przez walne zgromadzenie akcjonariuszy. Spowodowały także ograniczenia

uprawnień niektórych akcjonariuszy (np. uchylenie wymogu obecności na posiedzeniu

zarządu i rady nadzorczej co najmniej jednego członka nominowanego przez

akcjonariusza dysponującego co najmniej 40% akcji). Natomiast uchwała nr 4 uchyliła

postanowienia § 13 statutu, w których przewidywano reguły sporządzenia i

zatwierdzania sprawozdań finansowych Spółki (przedstawienie sprawozdań radzie

nadzorczej, zatwierdzanie ich w odpowiednim czasie jednomyślnie przez radcę,

sprawdzanie przez odpowiedniego audytora międzynarodowego, publikowanie tych

sprawozdań, zasady tworzenia kapitału zapasowego i funduszy rezerwowych,

konsekwencje wykazywania strat w działalności Spółki).

Nietrudno zauważyć, że w kwestionowanych przez powoda uchwałach doszło

jednak do

istotnych modyfikacji Statutu mających

zasadnicze

znaczenie

dla

funkcjonowania całej spółki i określenia sytuacji prawnej ich akcjonariuszy wobec Spółki.

W świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Apelacyjny przy ocenie

kwestionowanych uchwał na podstawie przepisu art. 422 § 1 k.s.h. nie sposób

poprzestać jedynie na eksponowaniu efektywnościowej roli tych uchwał w działalności

pozwanej Spółki (likwidacja barier jej rozwoju, usprawnienie procesów decyzyjnych,

ułatwienie i uporządkowanie procedury sporządzenia i zatwierdzenia sprawozdań

finansowych Spółki). Należałoby brać pod uwagę także inne jeszcze elementy stanu

faktycznego. Otóż powód – akcjonariusz dysponował w okresie podejmowania

kwestionowanych uchwał ponad 40% akcji, jako przedsiębiorca (spółka akcyjna

zagraniczna) prowadził działalność inwestycyjną w postaci angażowania własnego

kapitału w rozwój innych spółek akcyjnych. W toku postępowania ostatecznie

przesądzono to, że niedopuszczenie powoda do uczestniczenia w NWZA w dniu 5

lutego 2005 r. przez Przewodniczącą (pełnomocnika innych poważnych akcjonariuszy)

okazało się nieuzasadnione. Fakt ten może mieć znaczenie nie tylko w zakresie

ustalenia legitymacji czynnej strony powodowej (art. 422 § 1 pkt 3 k.s.h.; por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2007 r. III CSK 26/07, OSNC 2008, z. 9, poz. 105).

Powinien być też brany pod uwagę przy ocenie okoliczności towarzyszących podjęciu

kwestionowanych uchwał. Doszło bowiem ostatecznie do głosowania nad tymi

uchwałami zmieniającymi – jak wskazano – sporo postanowień dotychczasowego

statutu bez udziału poważnego akcjonariusza (powoda). Oznacza to, że nie zachowano

jednak podstawowego wymogu lojalności wobec tego akcjonariusza i to niezależnie od

tego, że odbyło się legalne posiedzenie NWZA po zakwestionowaniu udzielonego przez

niego pełnomocnictwa do reprezentowania go na tym zebraniu (art. 412 k.s.h.).

Wspomniany wymóg lojalności w związku z przystąpieniem do kształtowania treści

statutu (po zawiadomieniu powoda o porządku dziennym zebrania) można wyprowadzić

nie tylko z ogólnych reguł uczciwości w stosunkach handlowych, ale także z samego

aktu zawiązania i funkcjonowania spółki akcyjnej (art. 301 k.s.h.). Funkcjonowanie

Spółki handlowej wymaga bowiem pewnego współdziałania korporacyjnego jej

akcjonariuszy. Za nieetyczne jako naruszające wspomniany wymóg lojalności

korporacyjnej, należy uznać zatem takie postępowanie akcjonariuszy Spółki akcyjnej,

którzy doprowadzają do podjęcia przez WZA uchwał w sposób zasadniczy

modyfikujących postanowienia statutu Spółki bez umożliwienia wzięcia udziału w

podejmowaniu takich uchwał poważnych akcjonariuszy Spółki, jeżeli przyczyny braku

takiego udziału nie leżały po stronie tych akcjonariuszy. Kwestionowane uchwały

pozostają zatem sprzeczne z dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 422 § 1 k.s.h.

Niewątpliwie mają też na celu pokrzywdzenie pozwanego akcjonariusza Spółki, skoro –

jak wskazano – zostały uszczuplone istotne uprawnienia tego akcjonariusza,

przewidziane

w poprzednich

postanowieniach

statutu.

Można

też

założyć,

że

jednocześnie godzą w interes pozwanej Spółki, skoro prowadzą do zdominowania Spółki

przez określoną grupę akcjonariuszy kosztem pozostałych akcjonariuszy. Jeżeli Sąd

Apelacyjny w treści kwestionowanych uchwał dostrzegł przede wszystkim istotny, oczywiście,

dla pozwanej Spółki czynnik efektywnościowy (operatywność działania jej organów, sprawność

procesów decyzyjnych), to stwierdzić należy, że nie można nie dostrzegać szerszego kontekstu

wspomnianego kierunku zmiany statutu w postaci możliwości lub braku możliwości

uczestniczenia poważnych akcjonariuszy Spółki w kształtowaniu nowego modelu

działalności

Spółki.

Innymi

słowy,

podejmowanie

uchwał

przy

założeniu

jej

efektywnościowego celu nie może odbywać się z naruszeniem wymogu lojalnego

postępowania wobec poważnych akcjonariuszy spółki akcyjnej. W przeciwnym razie

uchwały podjęte przez WZA pozostają sprzeczne z dobrymi obyczajami i mogą godzić w

interes Spółki i mieć na celu pokrzywdzenie akcjonariusza.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c.

uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo (pkt 1 zaskarżonego wyroku)

i w części rozstrzygającej o kosztach postępowania (pkt 1 i 3 zaskarżonego wyroku)

oddalił apelację strony pozwanej (pkt I) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania, w

tym – o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt I) i postępowania kasacyjnego (pkt II).