III CO 455/24 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedW toku procesu Sąd Okręgowy w Toruniu dowiedział się, że powodowie wskazali w pozwie swoje nieaktualne miejsca zamieszkania w Polsce, gdyż już w chwili wniesienia pozwu mieszkali za granicą. Dlatego SO w Toruniu wystąpił o oznaczenie sądu, przed który powodowie powinni wytoczyć powództwo.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Art. 45 k.p.c. nie stanowi przepisu szczególnego wobec art. 200 § 12 k.p.c. Przepisy te regulują różne kwestie.Jeżeli właściwość sądu może zostać ustalona umową, art. 200 § 12 k.p.c. ogranicza możliwość badania przez sąd z urzędu swojej właściwości do czasu doręczenia pozwu.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 k.p.c, art. 200 § 12 k.p.c, art. 200 § 14 k.p.c; III CO 455/24 · Sąd Najwyższy: Dlatego SO w Toruniu wystąpił o oznaczenie sądu, przed który powodowie powinni wytoczyć powództwo.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Art. 45 k.p.c. nie stanowi przepisu szczególnego wobec art. 200 § 12 k.p.c. Przepisy te regulują różne kwestie.Jeżeli właściwość sądu może zostać ustalona umową, art. 200 § 12 k.p.c. ogranicza możliwość badania przez sąd z urzędu swojej właściwości do czasu doręczenia pozwu.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III CO 455/24 POSTANOWIENIE 14 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze na posiedzeniu niejawnym 14 maja 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa K. L. i W. L.przeciwko Bank S.A. w W.o ustalenie i zapłatę,na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Toruniupostanowieniem z 12 kwietnia 2024 r., I C 2057/22,o oznaczenie sądu, odmawia oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo.
UZASADNIENIE
W toku procesu Sąd Okręgowy w Toruniu dowiedział się, że powodowie wskazali w pozwie swoje nieaktualne miejsca zamieszkania w Polsce, gdyż już w chwili wniesienia pozwu mieszkali za granicą. Dlatego SO w Toruniu wystąpił o oznaczenie sądu, przed który powodowie powinni wytoczyć powództwo.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Art. 45 k.p.c. nie stanowi przepisu szczególnego wobec art. 200 § 12 k.p.c. Przepisy te regulują różne kwestie.Jeżeli właściwość sądu może zostać ustalona umową, art. 200 § 12 k.p.c. ogranicza możliwość badania przez sąd z urzędu swojej właściwości do czasu doręczenia pozwu.
Przepis oparty jest na założeniu, że skoro wolą powoda było wniesienie pozwu do tego sądu, a pozwany nie podniósł zarzutu niewłaściwości, to takie stanowisko stron zastępuje wyraźną umowę stron co do właściwości.Natomiast art. 45 k.p.c. stosuje się w następnym etapie, gdy sąd na podstawie art. 200 § 11 i 12 k.p.c. już stwierdził swoją niewłaściwość, lecz nie może przekazać sprawy, zgodnie z art. 200 § 14 k.p.c., sądowi właściwemu, gdyż przepisy o właściwości nie przewidują sądu właściwego w danej sprawie, co ma miejsce m. in. w przypadku sprawy o roszczenie z czynności bankowej wniesionej przez kredytobiorcę zamieszkałego za granicą.
Dopiero wówczas, po stwierdzeniu swojej niewłaściwości zgodnie z art. 200 § 12 k.p.c., sąd może wystąpić do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego.Pozwany bank nie podniósł zarzutu niewłaściwości SO w Toruniu. Zatem Sąd ten po doręczeniu odpisu pozwu już nie mógł stwierdzić swojej niewłaściwości, a tym samym wystąpić o oznaczenie sądu właściwego.[SOP][ms]