III CO 18/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CO 18/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku V. S.A.

przeciwko I. limited w M.

o zawezwanie do próby ugodowej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,

na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt [...],

odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił się

do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo

sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V. Spółki Akcyjnej przeciwko I.

Limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu. Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się

w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności,

że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.

Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45

k.c. powstaje ona jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności

sprawy ustalić właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”. Wystarczające jest

zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej (nawet nie w sposób

bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu polskiego. Taką normą jest art.

34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo o ustalenie istnienia umowy,

o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z powodu

niewykonania lub nienależytego wykonania umowy wytoczyć można przed sąd

miejsca jej wykonania.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO

16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c.,

pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie

świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania

lub siedziby wierzyciela. Z tego względu należy przyjąć, że skoro wnioskodawca ma,

jak twierdzi, roszczenie do zawezwanego o zwrot świadczenia pieniężnego,

spełnionego w wykonaniu zobowiązania, które wygasło na skutek wykonania prawa

odstąpienia, to w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu właściwego bez

potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym przedmiocie.

Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario k.p.c.

należało oddalić.