III CO 15/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CO 15/07

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Starosty Powiatu T.

przy uczestnictwie Towarzystwa Hoteli i Pensjonatów "B." S.A. w Z.

reprezentowanej przez kuratora "T." sp. z o.o. z siedzibą w K.

i Funduszu Wczasów Pracowniczych sp. z o.o. w Z.

o zasiedzenie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2007 r.,

na skutek skargi uczestnika Towarzystwa Hoteli i Pensjonatów "B." S.A.

o wznowienie postępowania

zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego

z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt III CSK 84/07,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

w Z.

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do

rozpoznania skargi kasacyjnej Towarzystwa Hoteli i Pensjonatów „B.” S.A. w Z. uczestnika postępowania w sprawie

o zasiedzenie własności nieruchomości z

wniosku Skarbu Państwa – Starosty Powiatu T. Orzeczenie to nie zawierało

uzasadnienia na piśmie.

Ta sama uczestniczka złożyła skargę o wznowienie postępowania przed Sądem

Najwyższym oraz zmianę postanowienia z dnia 12 kwietnia 2007 r. przez przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania. W uzasadnieniu skargi powołano się na wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie SK 68/06,

opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 15 czerwca 2007 r. stwierdzający

niezgodność art. 3989 § 2 zd. 2 k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art.

Konstytucji RP, który zdaniem skarżącej stanowi wystarczającą podstawę

wznowienia postępowania zgodnie z art. 4011 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wznowienie postępowania na podstawie art. 401 1 k.p.c. jest dopuszczalne

tylko wtedy, gdy Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją RP, ratyfikowaną

umową międzynarodową lub z ustawą takiego aktu normatywnego, na podstawie

którego zostało wydane orzeczenie. Z treści skargi o wznowienia postępowania

wynika, że uczestniczka kwestionuje odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania i zamierza w drodze wznowienia postępowania doprowadzić do

rozpoznania skargi kasacyjnej. Wskazuje na to jednoznacznie zawarty w skardze

wniosek o zmianę odmownego postanowienia Sądu Najwyższego.

Wystarczy wobec tego wskazać, że normatywną podstawą odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej uczestniczki był art. 398 9 § 2 zd. 1 k.p.c. a Trybunał

Konstytucyjny

orzekł wyłącznie o niezgodności z przepisami konstytucyjnymi

zdania drugiego tego paragrafu, zwalniającego sąd kasacyjny od sporządzania

pisemnego uzasadnienia. W tym trybie nie został usunięty przepis, który stanowił

podstawę odmowy przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestniczki.

Dlatego przedmiotowa skarga, jakkolwiek sformułowana

w sposób

odpowiadający treści art. 401 k.p.c., nie została oparta na ustawowej podstawie

i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie

410 § 1 k.p.c. (podobnie Sąd

Najwyższy w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2007 r. III CO 8/07 nie publ. ).

db