III CNP 98/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 98/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Gerard Bieniek

w sprawie ze skargi M. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I ACa (…) wydanego w

sprawie z powództwa M. W.

przeciwko Zakładom Energetycznym (...) S.A. w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 kwietnia 2008 r.,

1)

odrzuca skargę,

2)

zasądza od skarżącego M. W. na rzecz Zakładów Energetycznych (…) S.A. w

S. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu sprawy z powództwa M. W. przeciwko

Zakładom Energetycznym (...) S.A. w S. o nakazanie usunięcia z nieruchomości

położonej w R., objętej księgą wieczystą nr (...), dwóch słupów oraz linii wysokiego

napięcia i o zasądzenie od pozwanych Zakładów kwoty 30 990 zł z odsetkami, wyrokiem

z dnia 22 września 2006 r. zasądził na rzecz powoda kwotę 2 368,40 zł z odsetkami,

natomiast dalej idące powództwo oddalił. Na skutek apelacji strony pozwanej, Sąd

Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten

sposób, że oddalił powództwo w całości.

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego, zarzucając, że orzeczenie to jest niezgodne z przepisami:

art. 224 k.c. w związku z art. 64 Konstytucji RP i art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4

listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm. i z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze

zm.), art. 145 k.c. przez odmowę przyznania wynagrodzenia z tytułu korzystania z

służebności przesyłowej, art. 510 w związku z art. 609 k.p.c. przez ustalenie nabycia

służebności przez zasiedzenie w postępowaniu procesowym w oparciu o zarzut strony

pozwanej, art. 233 § 1 k.p.c. przez podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie niezgodnego z

materiałem dowodowym założenia, że linia energetyczna przebiegająca obecnie przez

nieruchomość odpowiada jej położeniu sprzed modernizacji, art. 506 w związku z art. 13

§ 1 k.p.c. przez stwierdzenie zasiedzenia służebności wyłącznie na podstawie zarzutu

strony pozwanej, i art. 285 k.c. przez przyjęcie, że poprzednik prawny pozwanych

Zakładów był właścicielem nieruchomości władnącej, podczas gdy w rzeczywistości

jedynie zarządzał nią w imieniu Skarbu Państwa. W konkluzji powód wniósł o

stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z przepisami: art. 510 w związku

z art. 609 k.p.c., art. 506 w związku z art. 13 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 285 k.c.,

art. 224 k.c. w związku z art. 64 Konstytucji RP i art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4

listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm. i z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze

zm.) oraz art. 145 k.c.

W skardze powód oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą 2368,40 zł, a

wnosząc skargę uiścił opłatę sądową w kwocie 100 zł.

Po doręczeniu skargi stronie przeciwnej Sąd Apelacyjny przedstawił akta sprawy

Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 4246 § 3 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, która nie została opłacona należną opłatą, podlega

odrzuceniu. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”), przepisy

ustawy przewidujące pobranie opłaty od pozwu lub wniosku wszczynającego

postępowanie w sprawie stosuje się również do opłaty od skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej. W sprawie, w której zapadł zaskarżony wyrok, pozew podlegał opłacie

stosunkowej i nie ma przepisu szczególnego, przewidującego pobranie innej opłaty od

wniesionej skargi. Oznacza to, że powód wnosząc skargę obowiązany był uiścić opłatę

stosunkową w wysokości 5% od wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia, czyli –

119 zł. Powód uiścił natomiast opłatę w wysokości 100 zł. Wniesiona skarga nie została

zatem opłacona należną opłatą.

Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c., sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty

nieopłacone należycie środki zaskarżenia, m.in. skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia, wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub

rzecznika patentowego podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej

obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Przewidzianą w

tym przepisie sankcję trzeba odnieść także do środków zaskarżenia wnoszonych przez

adwokata będącego stroną, który czerpie zdolność postulacyjną z regulacji zawartej w

art. 871 § 2 k.p.c. Sankcja ta dotyczy zatem powoda, który jako adwokat osobiście

sporządził i wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w

związku z art. 4246 § 3 i art. 1302 § 3 k.p.c. odrzucił skargę i postanowił o kosztach

postępowania po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i

art. 42412 k.p.c.