III CNP 90/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 90/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Stanisław Dąbrowski

w sprawie z powództwa Z. S.

przeciwko J. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2008 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II

Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił

apelację powoda Z. S. od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 25 lipca 2006 r., nie

obciążając powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powód podniósł, że przez

wydanie powyższego prawomocnego orzeczenia została mu wyrządzona szkoda

w bliżej nieokreślonej wysokości, zaś jako jej uprawdopodobnienie zgłosił „dowód z akt

komorniczych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niezachowanie przez skarżącego

ustawowego wymagania uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego

było przedstawienie wyodrębnionego wywodu wskazującego, że szkoda została

wyrządzona wraz z określeniem czasu jej powstania, postaci i związku przyczynowego z

wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienie SN z dnia 31 stycznia

2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 141). Takiego wywodu skarżący w

skardze nie zawarł, ograniczając się jedynie w uzasadnieniu do wskazania, że doznał

poważnych uszczerbków na zdrowiu związanych z przebytym stresem, co miało

wynikać z bezprzedmiotowym wszczęciem i prowadzeniem przez pozwanego komornika

sądowego postępowania egzekucyjnego oraz zajęciem świadczenia rentowego na

poczet nieuiszczonych kosztów w wysokości 171,77 zł. Nie wiadomo jednak, czy za

szkodę skarżący powód uznaje właśnie tę kwotę, czy też sumę 5 000 zł dochodzonego

od pozwanego w prawomocnie zakończonym procesie zadośćuczynienia.

Ubocznie należy podnieść, że istotną przesłanką skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wyrządzenie stronie szkody

„przez wydanie prawomocnego orzeczenia” (art. 4241 § 1 k.p.c.). Przesłanka ta nie jest

spełniona nawet wtedy, gdy do wyrządzenia szkody doszło „przed wydaniem”

orzeczenia. Nawet zatem przy założeniu, że po stronie skarżącego powstała szkoda, nie

zostało wykazane, aby miała ona związek z wydaniem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w N. Przedmiot tego orzeczenia obejmował bowiem tylko rozstrzygnięcie o

roszczeniu o zadośćuczynienie za uszczerbek na zdrowiu, jakiego miał doznać powód

wskutek obciążenia go opłatą egzekucyjną.

Z powyższych względów na podstawie art. 4248 k.p.c. należało orzec, jak

w sentencji. O kosztach procesu w postępowaniu wszczętym ze skargi orzeczono na

podstawie art. 102 k.p.c.