III CNP 9/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 9/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Wojewody X.

przeciwko D. K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2008 r.,

na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt I ACa

(…),

odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1200 zł

(tysiąc

dwieście

zł)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

wywołanego

wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w K. z dnia 21 listopada 2005 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanego

D. K. na rzecz powoda Skarbu Państwa – Wojewody X. kwotę 13 104 zł. wraz z

ustawowymi odsetkami od dnia 29 maja 1992 r., uchylił ww. wyrok co do kwoty 24

325,84 zł. i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego

rozpoznania, a także oddalił apelację powoda co do roszczenia o zwrot pobranego

wynagrodzenia w kwocie 2 496 zł.

Wyrok Sądu Apelacyjnego powód D. K. zaskarżył skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o

stwierdzenie

niezgodności

orzeczenia

z

prawem,

wykazania,

że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe

– także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia,

którego skarga dotyczy.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta

jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że w art. 4245 § 1 k.p.c. wyraźnie

odróżniono podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, skarga musi zatem zawierać każdy z tych elementów

przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r.,

IV CNP 1/05, nie publ. i z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP 25/06, nie publ.). W skardze

powoda powołano podstawy, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, co sprawia, że skarga nie spełnia wymagania określonego

w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez

skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru –

oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów

(postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z

dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ.). Skarżący w skardze ograniczył się tylko

do stwierdzenia, że poniósł szkodę w postaci „dotkliwej straty finansowej”, polegającej

na nałożeniu na niego obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa – Wojewody X.

kwoty 13 104 zł., co stanowi dla niego „nadmierne i nieusprawiedliwione obciążenie”.

Nie uprawdopodobnił jednak ani nawet nie twierdził, że wskazana szkoda rzeczywiście

wystąpiła, tzn. że zaskarżony wyrok został wykonany, a zasądzona kwota zapłacona na

rzecz wierzyciela.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w związku

art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 oraz art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i 42412 k.p.c.).