III CNP 81/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 81/06

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Z.R.

przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczość S.A.,

o bezpodstawne wzbogacenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lutego 2007 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w L.

z dnia 31 stycznia 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w L. oddalił powództwo

Z. R. przeciwko Bankowi Polskiej Spółdzielczości S.A., Oddziałowi Regionalnemu

w L. o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.

Postanowienie

Sądu

Rejonowego

powódka

zaskarżyła

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje co do zasady od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie była i nie jest możliwa (art. 424 1 § 1

k.p.c.). W wyjątkowych wypadkach, tj. gdy jego niezgodność z prawem wynika

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności

albo

praw

człowieka

i

obywatela,

a

strony

nie

skorzystały

z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie

tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych,

skarga ta może być wniesiona od orzeczenia sądu pierwszej instancji (art. 424 1 § 2

k.p.c.).

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,

(OSNC 2006, nr 6, poz. 112) wyjaśnił, że strona wnosząca skargę od wyroku sądu

pierwszej instancji aby spełnić wymagania art. 424 5 § 1 pkt 5 in fine k.p.c., powinna

przedstawić w skardze jurydyczną argumentację wskazującą, jakie podstawowe

zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka

narusza zaskarżone orzeczenie i na czym polega obraza przepisów mających

znaczenie dla ich ochrony. Tymczasem powódka nawet nie podniosła zarzutu

naruszenia zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności i praw

człowieka, poprzestając na zarzucie naruszenia art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 876

k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., co nie stanowi spełnienia wymagań art. 424 1 § 2 k.p.c.

Oczywiście, w takiej sytuacji nie można także dokonać oceny, czy w tej sprawie

zachodzi „wypadek wyjątkowy" w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

Z tych względów orzeczono, jak na wstępie (art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw. z art.

4241 § 2 k.p.c. oraz art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).

jc