III CNP 8/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 8/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku T.Ś.

przy uczestnictwie [...]

o zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 marca 2009 r.,

na skutek skargi uczestnika S.R.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I[...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił

postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 stycznia 2005 r. w punkcie

pierwszym, a w pozostałej części oddalił apelację uczestnika S.R.

Postanowienie

Sądu

Okręgowego

uczestnik

S.R.

zaskarżył

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy, oraz wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, oraz

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że każde wymaganie przewidziane

w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny i powinno być spełnione

samodzielnie, niezależnie od innych. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy

skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, nie może zatem budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy

z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., i z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP

25/06, niepubl.). Tymczasem w skardze uczestnik powołał podstawy, ale nie

wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, co

sprawia, że skarga ta nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3

k.p.c.

Poza tym skarga uczestnika nie spełnia także wymagania art. 424 5 § 1 pkt 6

k.p.c., gdyż zamiast wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem,

skarżący wniósł „o uchylenie postanowienia Sądu drugiej instancji w całości

i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania”. Tymczasem jest

oczywiste, że skarga nie może zmierzać do uchylenia, albo zmiany zaskarżonego

orzeczenia, ale jedynie do stwierdzenie jego zgodności lub niezgodności z prawem

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2007 r., I CNP 13/07,

niepubl., i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.

w związku z art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).