III CNP 78/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 78/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko S. P.

o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia stosunku najmu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2007 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 7 listopada 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Na skutek apelacji pozwanego S. P. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z

dnia 4 kwietnia 2005 r. w przedmiocie ustalenia bezskuteczności wypowiedzenia

stosunku najmu, wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił

zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo, zasądzając od powódki M.

K. na rzecz pozwanego zwrot kosztów postępowania za pierwszą instancję oraz za

postępowanie odwoławcze.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, opartej wyłącznie na podstawie naruszenia prawa materialnego,

powódka powoływała się na niezgodność wyroku Sądu Okręgowego z art. 11 ust. 2

pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266

z późn. zm.), a nadto z art. 42 § 1 k.c. w zw. z art. 178 § 2 k.r.o. i art. 156 k.r.o. oraz

art. 209 k.c. Pełnomocnik skarżącej wywodził, że przez wydanie orzeczenia została

wyrządzona powódce szkoda w bliżej nieokreślonej kwocie, polegająca na utracie

tytułu prawnego do lokalu i zagrożeniem eksmisją a także zobowiązaniem do

opłacania odszkodowania za zajmowany bez tytułu prawnego lokal. Nadto strona

skarżąca podnosiła, że od wyżej wymienionego wyroku nie przysługiwała skarżącej

„kasacja”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Elementy konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, wymienione w art. 424 5 § 1 pkt 1-6 k.p.c., stanowią,

podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, „cechy kreatywne” tego środka

prawnego, bez których nie można w ogóle stwierdzić, aby pismo nazwane „skargą”

w istocie nią było (postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05,

LEX nr 186767).

Przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom art. 424 5 § 1 pkt 4 i 5

k.p.c. Pierwsze z tych wymagań nie zostało przez skarżącego spełnione, gdyż

skarżąca

nie

uprawdopodobniła

wyrządzenia

jej

szkody

przez

wydanie

zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego,

uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż

szkoda wystąpiła — ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, wraz z powołaniem się

na środki dowodowe, które zdaniem skarżącego stanowią uprawdopodobnienie

szkody (tak m.in. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC

2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca w sprawie niniejszej nie oznaczyła w ogóle rozmiaru

prawdopodobnej szkody, która została jej wyrządzona. Należy zresztą zwrócić

uwagę, że w prawomocnie zakończonej sprawie przedmiot rozstrzygnięcia

obejmował żądanie najemcy ustalenia dalszego istnienia stosunku prawnego

najmu, a nie zasądzenie świadczeń wynikających na tle tego stosunku. W związku

z tym trudno dostrzec jakikolwiek związek pomiędzy prawomocnym orzeczeniem

a uszczerbkiem po stronie powódki.

Gdy chodzi o wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., stwierdzić

należy, że powódka nie wykazała, iż wzruszenie orzeczenia przy pomocy innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Od wyroku wydanego po dniu

6 marca 2005 r. stronom przysługuje, w związku z brzmieniem art. 3 ustawy z dnia

22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98),

nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. Nie jest on tym

samym, co dotychczas obowiązująca kasacja. Powódka w żaden sposób nie

uzasadnia, dlaczego skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia jej nie

przysługiwała, a także czy i dlaczego nie mogły być od niego wywiedzione inne

środki prawne, zwłaszcza w postaci skargi o wznowienie postępowania.

Mając na względzie powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c.

kg