III CNP 7/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 7/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa B. J.

przeciwko J. P. i K. P

o ochronę służebności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 marca 2012 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 12 stycznia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację powódki

B. J. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 maja 2011 r.

Postanowienie Sądu Okręgowego powódka zaskarżył skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy

wyjaśnił przy tym, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie

ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie

od innych (postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

W skardze powódki przytoczono podstawy wraz z uzasadnieniem, lecz nie

wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Z tego

względu skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

W skardze nie wykazano również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku

nie było

i nie

jest

możliwe

w

drodze

innych

środków

prawnych.

Wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jest spełnione, gdy skarżący

przeprowadzi wywód, z którego wynika, iż ani skarga kasacyjna, ani skarga

o wznowienie postępowania, ani inne środki prawne nie są w sprawie

dopuszczalne albo z innych przyczyn nie mogą zostać skutecznie wniesione lub

zastosowane (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r.,

l CNP 5/05, z dnia 13 grudnia 2005 r., l CNP 28/05, oraz z dnia 16 grudnia 2005 r.,

l CNP 37/05, nie publ.). Skarżąca odniosła się tylko do niedopuszczalności skargi

kasacyjnej, co nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.

w związku z art. 4245 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c.).