III CNP 68/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 68/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku J. C., M. D., T. J. oraz Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo

Handlowego J.(...) sp. j. w K.

przeciwko dłużnikom A. S., J. S.

o świadczenie pieniężne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2008 r.,,

na

skutek skargi wnioskodawców o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2007 r., sygn.

akt III CNP (…),

wznawia postępowanie wszczęte skargą wierzycieli o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca

2005 r., II Cz (…), i oddala skargę o wznowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 września 2007 r., III CNP (…), Sąd Najwyższy odrzucił

skargę wnioskodawców J. C., M. D., T. J. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno Usługowo

Handlowe „J.(...)” w K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2005 r., gdyż postanowienie

to – dotyczące kosztów postępowania egzekucyjnego – nie jest orzeczeniem

kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06 (OTK-A Zb.Urz. 2008, nr 3,

poz. 39) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. w części

obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie” jest niezgodny z art. 32 ust. 1

i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, w związku z czym wnioskodawcy – powołując się na

podstawę przewidzianą w art. 4011 k.p.c. – złożyli skargę o wznowienie postępowania

zakończonego ww. postanowieniem Sądu Najwyższego i wnieśli o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga wnioskodawców o wznowienie postępowania spełnia wszystkie ustawowe

wymagania, a zważywszy na fakt, że zachodzi podstawa określona w art. 4011 w

związku z art. 399 k.p.c., należało wznowić postępowania w granicach wyznaczonych tą

podstawą.

Przechodząc do rozpoznania sprawy na nowo (art. 412 § 1 k.p.c.), tj. do oceny

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2005 r. – jej dopuszczalności i ewentualnie

występowania przesłanek uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania – należy

stwierdzić, że jednym z konstrukcyjnych wymagań stawianych skardze jest wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W tym zakresie skarżący stwierdzili

lakonicznie, że „wykorzystali wszystkie środki zaskarżenia, a dalsze środki zaskarżenia

nie służyły”.

Stwierdzenie to – niezależnie od tego, że nie spełnia wymagań stawianych przez

judykaturę Sądu Najwyższego (por. np. postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl., z dnia

16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, niepubl., i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140) – jest nietrafne. Należy zwrócić uwagę, że podważane

skargą postanowienie Sądu Okręgowego w K. zostało wydane na podstawie art. 49 ust.

1 zdanie 3 oraz art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych

i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia

w życie ustawy z dnia 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i

egzekucji oraz o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 236, poz.

2356), które – wyrokami Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r., P 6/04

(OTK-A Zb.Urz. 2005, nr 5, poz. 50) oraz z dnia 8 maja 2006 r., P 18/05 (OTK-A Zb.Urz.

2006, nr 5, poz. 53) – zostały uznane za niezgodne z Konstytucją. Skarżący mogli

zatem, powołując się na art. 4011 k.p.c., wnieść skargę o wznowienie postępowania w

sprawie, w której wydano postanowienie z dnia 13 czerwca 2005 r., zważywszy

zwłaszcza, że termin do wniesienia takiej skargi – po wydaniu przez Trybunał wyroku z

dnia 17 maja 2005 r. – był jeszcze dla wnioskodawców otwarty (art. 407 § 2 k.p.c.).

W tej sytuacji, skoro skarżący nie skorzystali ze skargi o wznowienie

postępowania, to nie przysługuje im skarga przewidziana w art. 4241 § 1 k.p.c. Poza tym

skarga nie jest dopuszczalna także dlatego, że skarżący – wypełniając wymaganie

przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. – nie wykazali, dlaczego skargi o wznowienie

postępowania nie wnieśli, albo że – gdyby ją wnieśli – byłaby ona nieskuteczna.

Sformułowanie, że „wykorzystali wszystkie środki zaskarżenia, a dalsze środki

zaskarżenia nie służyły”, jest w tym zakresie dalece niewystarczające.

W konsekwencji należy uznać, że odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, dokonane postanowieniem Sądu Najwyższego z

dnia 27 września 2007 r., było prawidłowe, zatem skargę o wznowienie należało oddalić

(art. 412 § 2 k.p.c.).