III CNP 67/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 67/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa P. sp. z o.o. w likwidacji

przeciwko I. sp. z o.o.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2009 r.,

na skutek skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K. 27 czerwca 2007 r. Skarga podlega odrzuceniu

z następujących powodów.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).

W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu

prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne.

Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień

prawnych ostateczna treść wyroku sądu może odpowiadać prawu. Dlatego też

ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest zdaniem autora skargi, niezgodne, należeć powinno, do tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego

warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy

prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie –

w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych

przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia.

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić

i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco

uzasadnić. Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznane za

prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt

5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanymi wyżej brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8

§ 1 k.p.c.).