III CNP 64/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 64/08

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa P. Ż. i P. Ż.

przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń na Życie S.A Oddział w K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

1) odrzuca skargę;

2) oddala wniosek pełnomocnika z urzędu powodów o przyznanie mu od Skarbu

Państwa

kosztów

nieopłaconej

pomocy prawnej

udzielonej

powodom w

postępowaniu ze skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., jednym z wymogów konstrukcyjnych skargi o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

uprawdopodobnienie przez skarżącego wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy

wymaganie to jest spełnione jedynie wówczas, gdy skarżący wskaże, że szkoda

wystąpiła, określi jej wysokość, rodzaj, czas wystąpienia, wykaże że jest ona

następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody

albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między

innymi postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16, oraz z

dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141).

Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższego wymagania przede wszystkim

dlatego, że nie określono w niej wysokości szkody, którą, zdaniem strony pozwanej,

poniosła ona przez wydanie zaskarżonego wyroku. W tym przedmiocie w skardze

wskazano trzy różne kwoty: kwotę po 93,30 zł. od 1 lutego 2005 r. renty dożywotniej na

rzecz każdego z dwóch powodów, którą strona pozwana zobowiązana jest płacić na

podstawie zaskarżonego wyroku, kwotę 2239,20 zł. (2 razy po 12 miesięcy razy 93,30

zł.), jako faktyczny uszczerbek w majątku pozwanego oraz kwotę „niemal 90 000 zł.”,

jeśli przyjąć, że strona pozwana będzie musiała płacić powodom zasądzoną rentę przez

40 lat. Takie określenie szkody nie spełnia wymagań art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c., bowiem

na jego podstawie nie sposób ustalić wysokości ani sposobu wyliczenia szkody, jaką

skarżąca wiąże z wydaniem zaskarżonego orzeczenia, a nie jest rzeczą Sądu

Najwyższego dokonywanie w tym zakresie jakichkolwiek samodzielnych ustaleń czy

wyliczeń na podstawie niejasnych i niejednoznacznych wskazań skarżącego.

Z tych względów skarga została odrzucona na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Jednocześnie oddalono wniosek pełnomocnika z urzędu powodów

o przyznanie mu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

powodom w tym postępowaniu, związanej ze złożeniem pisma nazwanego odpowiedzią

na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Pismo to

bowiem zostało złożone nie tylko po upływie dwutygodniowego terminu od dnia

doręczenia powodom odpisu skargi strony pozwanej, lecz także po upływie

dwutygodniowego terminu od dnia ustanowienia dla powodów pełnomocnika z urzędu w

postępowaniu ze skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Z tych względów nie może być uznane za odpowiedź na

skargę, w rozumieniu art. 3987 § 1 w zw. z art. 42412 k.p.c., a zatem z jego złożeniem

nie łączy się uprawnienie do żądania zwrotu kosztów postępowania związanych z

wniesieniem odpowiedzi na skargę.