III CNP 63/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 63/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa A. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

"O.(…)" w K.

przeciwko J. F.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II Ca (…) [II WSC (…)],

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Jak wielokrotnie

wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaganie jest

spełnione jeżeli skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej

wysokość, określi rodzaj i wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego

orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające

jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między innymi postanowienie z dnia 11

sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16). Rozpoznawana skarga nie spełnia tych

wymagań bowiem nie zawiera określenia wysokości ani rodzaju szkody, jak również

wykazania jej związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Wymagania określenia

wysokości i rodzaju szkody nie może zastąpić wskazanie w skardze wartości przedmiotu

zaskarżenia. Są to bowiem wymagania odrębne, określone różnymi przepisami prawa,

spełniające różne cele, a ich nie zachowanie rodzi różne konsekwencji. Wymaganie art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c. łączy się bezpośrednio z przesłankami materialnoprawnymi

przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę

wyrządzoną przez wydanie prawomocnego orzeczenia. Orzeczenie wydane na

podstawie art. 4241 i następne k.p.c. stanowi niezbędny prejudykat dla tej

odpowiedzialności.

Badając

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do jakichkolwiek

domysłów co do istnienia lub wysokości szkody związanej z wydaniem zaskarżonego

orzeczenia, nie może zatem okoliczności tych wywodzić sam z treści innych fragmentów

skargi, nie stanowiących wypełnienia wymogu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z art. 4245

§ 1 pkt 4 k.p.c. odrzucił skargę.