III CNP 62/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 62/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie zarzutów dłużnika J. B. i wierzycieli małoletnich I. B. i A. B. działających przez

matkę R. B. do planu podziału w sprawach Kms (…), Kms (…), Kms (…) i Km (…)

komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. z wniosku wierzycieli Sądu

Rejonowego w J., Sądu Rejonowego XIV Wydział Gospodarczy, Sądu Rejonowego w

N., I.(…) – L. K. (następczyni prawna K. K.) oraz W. S. s.c.

przeciwko dłużnikom J. B. i R. B.

o egzekucję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi wierzycieli małoletnich I. B. i A. B. działających przez matkę R. B.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w N. z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt III Cz (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd

Najwyższy, przewidziane w art. 4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. wymaganie jest spełnione jeżeli

skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej wysokość i rodzaj oraz

wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła

lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym

przedmiocie (porównaj między innymi postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP

4/05, OSNC 2006/1/16).

Rozpoznawana skarga nie spełnia powyższego wymagania bowiem nie

wskazano w niej wysokości ani rodzaju szkody, jak również dowodów mogących

uwiarygodnić jej wystąpienie oraz istnienie związku przyczynowego między wydaniem

zaskarżonego orzeczenia a szkodą. Skarżący ograniczyli się do stwierdzenia, że

zaskarżone postanowienie Sądu drugiej instancji oddalające ich zażalenie na

postanowienie Sądu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie zarzutów

przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji, spowodowało wyrządzenie

szkody, wskazując, że oba rozstrzygnięcia Sądów nie tylko pozbawiły małoletnie prawa

do alimentów zasądzonych prawomocnym wyrokiem, ale także uniemożliwiły im

faktyczne dochodzenie ich uprawnień, pomimo stwierdzonych wcześniej błędów

proceduralnych. Wskazali, że małoletni wierzyciele pozbawieni zostali kwot z tytułu

alimentów w wysokości 272 166,62 zł., przy czym kwota ta przewyższa rzeczywistą

wartość zajęcia wierzytelności dokonanego przez komornika, czyli kwotę w wysokości

264 464,50 zł., która pomniejszona o koszty egzekucyjne określa wysokość szkody jaka

powstała poprzez nieprawidłowe sporządzenie planu podziału. Kwota ta po odliczeniu I

kategorii powinna zostać w całości przekazana w planie podziału na rzecz małoletnich

wierzycieli jako II kategorii uprzywilejowania.

Na podstawie powyższego wywodu nie da się określić wysokości ani rodzaju

szkody, spowodowanej wydaniem zaskarżonego orzeczenia, nie wiadomo bowiem czy,

zdaniem skarżących, stanowi ją kwota 272 166,62 zł., czy kwota 264 464,50 zł, czy też

kwota 264 464,50 zł. pomniejszona o koszty egzekucyjne, o nie wskazanej wysokości,

czy wreszcie kwota 264 464,50 zł. „po odliczeniu I kategorii”, które to określenie jest tak

niejasne, że nie można z niego wyprowadzić jakichkolwiek wniosków. Skarżący nie

uprawdopodobnili też w żaden sposób, że wskazana przez nich szkoda, nie określona

co do wysokości i rodzaju, jest skutkiem wydania zaskarżonego orzeczenia.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw. z art.

4245 § 1 pkt. 4 k.p.c. odrzucił skargę.