III CNP 6/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 6/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi dłużników H. J. i D. J. na czynność Komornika Sądowego przy

Sądzie Rejonowym w Z.

w sprawie Km (…)

z wniosku wierzyciela Ministra Skarbu Państwa - Delegatury w Ł.

o egzekucję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2010 r.,

na skutek skargi H. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N.

z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt III Cz (…),

odrzuca skargę i zasądza od H. J. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł tytułem kosztów postępowania

wywołanego skargą.

Uzasadnienie

H. J. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 6 listopada 2008 r., zmieniającego

postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 31 października 2007 r.

Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia określa art. 4245 § 1 k.p.c. Należy do nich m.in. wymóg

wykazania,

że

wzruszenie

zaskarżonego

orzeczenia

w

drodze

innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Spełnienie tego obowiązku polega na

przeprowadzeniu

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść

skutku. Ustawodawca wymaga wykazania, czyli wyczerpującego i nie budzącego

wątpliwości dowiedzenia, a nie jedynie wskazania, czy przytoczenia (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

140). Oświadczenie skarżącej, że nie jest możliwe zaskarżenie postanowienia z dnia 6

listopada 2008 r. w normalnym trybie, tj. przez złożenie środków odwoławczych, nie

spełnia wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu, a skarga

nimi dotknięta jest odrzucana a limine (art. 4248 § 1 k.p.c. ).

Z podanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę.

O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono zgodnie z art. 98 i art.

108 § 1 w związku z art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 6 pkt 5, § 12 ust. 5 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy

prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).